Franse zomerweken 2021. Jaarlijks rond half juni starten op Gereons Keuken Thuis de Franse zomerweken. 2021 vormt hierop geen uitzondering. Na anderhalf jaar reisbeperkingen door Covid-19 ziet het er dit jaar naar uit, dat de Hexagone weer kan worden doorkruist, mits je geprikt of getest bent. Van Basse Normandië tot aan Collioure, van Straatsburg tot Baskenland. Het is goed toeven in France métropolitaine. Zuidelijke lavendelvelden, wijngaarden te kust en te keur, vide-greniers en natuurlijk het eten. Want daarvoor gaat Gereons Keuken Thuis graag op pad door dit land. Van hypermarché tot bioboer, van de slager naar de markt. Overal de lekkerste dingen om je kostje bij elkaar te scharrelen. en dan daarover te bloggen. Dat staat voor de maanden juni en juli op mijn agenda. Lekkere recepten uit mijn favoriete boeken, van mijn blog of wellicht wel uit het nieuwe Frankrijkboek van Onno Kleyn, dat half juni verschijnt. Een hele zomer lang oh la la koken. Ik heb nu al zin in de Franse zomerweken.
foto: Antoine Auguste Parmentier. (internet postcard)
Vandaag trap ik af met een recept voor parmentier met confit de canard.
Parmentier au confit de canard, een variatie op andere ovenschotels met aardappels. Ik at het een keer in een aardige bistro in Nancy. Het was Antoine Augustin Parmentier, apotheker in het leger en agronoom, die de Fransen leerde, dat de aardappel prima gegeten kon worden. Tijdens zijn krijgsgevangenschap in Pruisen ontdekte Parmentier, dat geen van de soldaten enig negatief effect ervoer van het eten van aardappels. Prima te eten dus. Je ging er niet dood aan.
foto: parmentier
Nodig (2 à 3 personen)
2 eendenbouten uit blik, gebakken in de oven. 1 prei 2 wortels 1 sjalotje 200 g doperwtjes (vriezer) 2 tenen knoflook peterselie selderijblad peper en zout 1 kg aardappels scheut lauwe melk klontje boter 3 el crème fraiche 4 el eendenvet uit het blik peper uit molen zout snuifje nootmuskaat
Bereiding:
Zet de eendenbouten met aanhangend vet in een oven van 180 graden en warm ze in 15 minuten op. Snijd de gewassen prei in ringen, de wortel in blokjes snipper het sjalotje en hak de tenen knoflook fijn. Verwarm twee lepels eendenvet in een pan, fruit de sjalot, voeg de groente toe en laat kort smoren. Voeg de knoflook, erwtjes en gehakte peterselie en selderij toe en laat nog even kort garen. Schil de aardappels en kook ze gaar. Giet af en maak er met de stamper een mooie puree van. Voeg zout, een klontje boter, een scheutje melk,wat zout, een draai peper, een snuif nootmuskaat toe. Roer al laatste de creme fraiche erdoor. Het assembleren van de parmentier kan beginnen. Schep de groenten in een ovenschaal. Haal het eendenvlees van het bot en verdeel over de schaal. Voeg eventueel nog wat warm eendenvet toe. bedek alles met de puree. Zet de parmentier gedurende een half uur in een oven van 180 graden. Op het laatst kort de bovengrill aan voor een mooi korstje.
PS: houden jullie mij ook op de hoogte van jullie Franse zomeravonturen?
Ketokuur 2. Ik denk, dat ik kookboekschrijfster, keramiste en multi getalenteerde Pascale Naessens niet hoef voor te stellen, want al meer dan 10 jaar maakt zij stijlvolle kookboeken rond het thema gezond eten zonder koolhydraten. Op Gereons Keuken Thuis recenseerde ik heel wat boeken van haar en zij was een keer zomergast in mijn serie #talkandtable. De boeken van Pascal zijn altijd mooi gestyled en vol met heerlijke recepten. Koken met Pascale is een feestje, diëten geen straf. Je doet het per slot van rekening allemaal voor jezelf.
foto: Asian style vis in een pindakorstje.
Onlangs ontving een nieuwe loot aan de stam van Pascale, Ketokuur 2, een nieuw leven in 14 dagen. Wederom duikt zij in de keto methode -Ketokuur 1 was het best verkochte boek van 2020 in België- en verschaft samen met William Cortvriendt en Hanno Pijl inzicht in, het hoe en wat bij keto. Voor dit tweede deel bundelde Pascale 75 recepten, waarvan 50 nieuwe en ze geeft de lezer een 14 daags schema. prima te doen zo vlak na de laatste lockdown, waar bij velen de koolhydraatzucht zorgden voor wat coronakilo’s. Maar er is meer dan afvallen, samen met de eerder genoemde heren krijg je ook een beeld van de voordelen voor je cholesterolgehalte en suikerspiegel. Door een ketokuur van 14 dagen te doen kun je deze weer in balans brengen. Erbij wat sporten en je bent zo fit als een hoen voor het aankomende strandseizoen.
Ketokuur 2 start met de theorie. Het hoe en waarom van ketonisch eten. Pascale onderbouwt dit met wetenschappers, zoals Pijl, die vertelt over intermittent fasting. Dit is voor Gereons keuken Thuis een mooie methode om dips in de suikerspiegel te voorkomen. Ik snaai ’s avonds laat nogal graag en eet dan meer koekjes en snacks dan mij lief is. Een dagritme met een 16 uur durende vastperiode, waarin je niet eet ga ik eens proberen gedurende een tijdje. Baat het niet dan schaadt het niet.
foto: chocolademousse van avocado
Na alle theorie volgt het 14 dagen schema met een menu per dag. Pascale heeft een divers programma samengesteld, dat je kunt invoegen in je drukke bestaan. Er is zelfs ruimte voor zuurkool met spek en worst. Maar ook voor grote garnalen met ras el hanout en groenten. Of vis in een pindakorstje. Tot slot mag je heus wel eens een toetje. In de #alfresco editie van Gereons Mag van 21 juni a.s. vind je een recept voor chocolademousse van avocado
Op je gezondheid letten met Pascale Naessens is geen straf. Dat wist ik al uit andere boeken. Ketokuur 2 is daar geen uitzondering op en een uitdaging voor iedereen, die fit fot fun op pad wil deze zomer. Dus haal je twee prikken en doe het het 14 daagse schema en voor je het weet sta je te shinen in je bikini of zwembroek op een Mediterraan strand.
foto: cover Ketokuur 2
Ketokuur 2, Pascale Naessens i.s.m. William Cortvriendt en Hanno Pijl (ISBN9789401476713) is een uitgave van Lannoo en is te koop voor € 25,99
Noot: dit boek werd mij als recensie-exemplaar gestuurd door de uitgeverij. De bespreking hier is mijn eigen mening. Lees ook de disclaimer
Wijntour 2021. In Gereons Kookboekhoek staat The Wines of Gala. Een bijzonder wijnboek. De echtgenote van de Catalaanse schilder Salvador Dalí was een wijnkenner en -drinker. Zij verzamelde wijnen en schonk deze tijdens haar befaamde “Diners” Dat waren niet zomaar etentjes, getuige het andere kookboek Les diners de Gala. Echtgenoot Salvador deed de illustraties. Wat heeft dit boek nu te maken met mijn Wijntour 2021? Helemaal niets! Het zette mij aan tot het maken van foto’s van de wijnen, die ik tijdens de laatste lockdown periode dronk. Ik publiceer de foto’s hier, zonder commentaartekst. Laten we met de tour in de vorm van een beeldblog beginnen.
Wijntour 2021
foto:: Adega de Pegóes, Alentejo, Portugal. Rood.
foto: Albada macabeo viñas viejas uit DO Catalayud, Spanje. Wit
foto: Cave de Pazac, le Pigeonnier, Costières de Nîmes, Frankrijk. Rood.
foto: Domaine de la Rizolière, Beaujolais blanc, Frankrijk. Wit
foto: Liatiko, Rethumno Kreta, Griekenland Rood.
foto: Montlobre, réserve de la Chapelle, Languedoc, Frankrijk Rood.
foto: Vis à vis, chardonnay chenin blanc & viognier blend. Suid Afrika. Wit
Gereons Keuken Thuis gaat de komende tijd onverdroten verder met de Wijntour 2021. Wat is jullie trouvaille? Stuur me via Facebook of in een reactie hieronder jullie favoriet!
Rabarberrecept uit de meisjes van de moestuin. Vorige week besprak ik het leuke boek De meisjes van de moestuin, geschreven door Amber Carchedi en Reny Muller.
De meisjes van de moestuin. Gereons Keuken Thuis kent deze dames en hun blog al wat langer dan vandaag en ontmoet de kokkin van de twee regelmatig op events. In hun paradijs ben ik nog nooit geweest. Geeft helemaal niets, want nu nemen de twee je in hun kakelnieuwe boek mee op pad in hun moestuin en keuken. Kweken, oogsten, koken en eten. Vier activiteiten, waarmee Reny Muller en Amber Carchedi zijn behept. Eigen verbouwde groente smaakt nu eenmaal beter. Dat hebben heel veel mensen in de nu al meer dan een jaar durende pandemie ervaren. Moestuinieren op welke schaal dan ook is razend populair. Net als vissen trouwens, want vanuit mijn raam zie ik steeds meer vissers op het strand hun kostje bij elkaar hengelen. Zo zal het ook wel zijn in een moestuin. Ik herinner me de moestuin van mijn grootouders, die altijd leken te planten voor een heel weeshuis. Dat leverede een explosie aan snij- en sperziebonen op. Of kilo’s aardbeien en in het seizoen perziken. Te veel om om te eten. De twee moestuinmeisjes pakken het anders aan en telen graag bijzondere dingen. En dat willen ze laten zien in hun boek De Meisjes van de Moestuin. Regel nummer één: Houd het simpel en maak keuzes!
Het is voorjaar en rabarbertijd, dus maken de dames een lekkere rabarber & gembercoulis voor over roomijs. Ik bedacht er wat vers pistache-ijs bij van Luciano uit Overveen en wat zoute pistachenootjes. Zoet, zout en rins.
Roomijs met rabarber-gembersaus.
Nodig voor 250 ml saus:
350 gr rabarber
6 bolletjes stemgember
2 el siroop, uit de pot stemgember
2 el kristalsuiker
500 ml roomijs of pistache-ijs van Luciano.
2 el gehakte (licht gezouten) pistachenoten Bereiding:
Was de rabarber en snijd deze in kleine stukken. Doe in een pan samen met de stemgember, siroop, suiker en 1 el water. Laat de rabarber en gember op een lage stand aan de kook komen. Laat 12 minuten koken en haal deze van de warmtebron wanneer de rabarber zacht is. Laat afkoelen en pureer met een staafmixer, of in de keukenmachine of blender tot een dikke saus. Proef even maar bedenk dat het ijs al vrij zoet is en dat deze frisse, zure smaak een mooie tegenhanger is!Haal het ijs 10 minuten voordat je het wilt serveren uit de vriezer. Schep in een kommetje en verdeel de rabarber-gembersaus erover. Garneer met gehakte pistachenoten.
De meisjes van de moestuin, Amber Carchedi en Reny Muller (ISBN 9789089898562) is een mooie groene uitgave van Terra en is te koop voor € 26,99 bij je kookboekenvakhandel.
Noot: dit boek werd mij als recensie-exemplaar gestuurd door de uitgeverij. De bespreking hier is mijn eigen mening. Lees ook de disclaimer
Fermentino en duurzaamheid. Onlangs plofte er een pakket op de mat in SeaSpot, waarin behalve de smakelijke vegan kaasjes van Eurocompany ook een lijvig rapport zat over hun ideeën voor 2023. Met beiden ging Gereons Keuken Thuis aan slag. Past heel goed in het #groeneweken thema. Veranderende landbouw. Green up your life! De kaasjes werden verorberd met gepickelde radijsjes à la Peter van Berckel en het sustainability report gelezen. Op mijn blog schreef ik al vaker over dit alternatief voor kaas gemaakt van zuivel. Eurocompany is van origine een noten- en gedroogde zuidvruchtenproducent, die telen met aandacht voor mens, milieu en natuur. Dat doen ze al jaren samen met hun medewerkers onder het Italiaanse zonnetje.
foto: plukken en selecteren van de beste noten.
Ze noemen het food for change. Speciaal voor Eurocompany ontwikkelde chefkok Daniela Ciccione een reeks heerlijk vegan kaasjes, die zijn gemaakt van cashewnoten. Ik schreef al eens eerder over de techniek van Fermentino. En de verdere ontwikkeling staat niet stil, zowel de kaas als verpakking worden door dit bedrijf constant onder de loep gehouden. No waste en zo min mogelijk vervuilende sporen achterlaten. Dat is het credo en iedereen binnen het bedrijf werkt mee aan deze boodschap, van notenplukker tot marketeer. Eurocompany werkt samen met het mooie tijdschrift Ossigeno en geeft zuurstof terug aan de zee tijdens hun opruimacties, onder de noemer “pearls of ossigeno”. Heel wat nog te doen in het kader van fermentino en duurzaamheid tot 2030 en daarna. Het was een boeiend verslag.
foto: het sustainability report 2020.
Fermentino is in een aantal gedaanten te koop, als Fermé, harde & smeerkaas, al dan niet met kruiden, als Camelia, een witschimmel kaasje voor op je borrelplank of als Grattino, strooikaas voor op je pasta. Nu weet ik dat er die hards zijn, die dit allemaal onzin vinden. Vegan kaas mag geen kaas worden genoemd. Maar ik vind het een leuk te proberen alternatief voor een dagje zonder zuivel, ongeacht de terminologie. En je kunt ermee koken, dat is te lezen in Ossigeno, waar hele spannende designrecepten staan. Maar het kan ook eenvoudiger, bij de borrel, op brood of in je vegan lasagne.
foto: recept voor boekweit taco’s met fermentino.
RECEPT.
Vandaag het recept voor een volkoren taco met Cicconi fermentino, pestada, mango/watermuntsaus en gerookte cashews.
Nodig:
400 g boekweitmeel water zout pestada, een gefermenteerd kruidenmengsel uit Midden Italië druivenpitolie
een handje gedroogde mango’s 20 verse muntblaadjes een snufje zout 4 el EV olijfolie
een handje cashewnoten wat houtmot dennenappels
2 stuks Cicioni fermentino kaas
20 g schone muur- of hoornbloem
evt. wat geraspte gerookte geitenkaas. (niet vegan dus)
Bereiding:
Meng het zout en de pestada door het boekweitmeel met een beetje olie en voeg zoveel water toe, als nodig is om een mooi elastisch deeg te maken, dat kneedbaar is. Meng alles door elkaar tot een homogene substantie. Verdeel in kleine deegballetjes om taco’s van te maken. Rol de deegballetjes tussen twee velletjes folie en leg apart. Verhit een licht ingevette pan en bak de taco’s om en om.
Maak een saus door in de blender de in heet water geweekte mango, olijfolie, zout en munt te mixen. zet ter afkoeling in de ijskast. Breek de Cicioni kazen in kleine stukjes en zet koel weg. Rook de gehakte cashewnoten op wat jeneverbes en dennenappel mot of gebruik houtmot in een rookpan. was het hoornbloemblad, of waterkers en zet apart.
Leg een taco op het bord, vul deze met de koude kaas, hoornbloemblad of waterkers, mango/muntsaus en bestrooi met gerookte cashewnoten. Ter decoratie kun je nog wat gerookte geitenkaas toevoegen.
Buon Appetito!
foto: schone stranden, pearls of ossigeno.
Noot: dit rapport en bijbehorende producten werden mij als samples gestuurd door de producent. De bespreking hier is mijn eigen mening. Lees ook de disclaimer
De Smaak van Italië meinummer. Zonnige vooruitzichten aan zee. Dat is vandaag at SeaSpot ook het geval. Maar we willen gaan reizen. Was het maar weer codice giallo. Dan konden we op pad naar de Bel Paese. Hoofdredacteur van de Smaak van Italië Esther Sikkink kan ook niet wachten. Gelukkig kunnen zij, de redactie en schrijvers voor de Smaak ook met de pen vooruitreizen. En dat is dan weer heel fijn voor de lezer. Alvast ideeën opdoen voor de aanstormende zomer. Plannen maken en kijken wat voor leuke plekjes De Smaak nu weer in spe heeft. Hoe gaat de wereld eruit zien? Gaan we aan de slow travel? Deze keer is het thema zee. Daar heb je voldoende van in Italië. Het magazine maakt een rondje.
foto: het speciale Livorno.
Het mei/juninummer start in het Livorno, het Napoli van Toscane. Het magazine laat de bewoners van deze Stad aan het woord over de mooiste plekjes, over de band met de zee, de markt en de joviale Livornesi. Een andere Toscaanse stad komt aan bod: Florence, maar dan vanuit hipster optiek. Want zeg nu zelf: al die Renaissance dingen zijn mooi, maar in Oltrarno vind je ook het hedendaagse Firenze.
foto: Florentijnse hipperds.
CAPRI, het eiland in de golf van Napels. Ik schrijf het in hoofdletters, omdat alles aan dit eiland bijzonder is. Al vanaf de Romeinse tijd brengt de happy few zijn vrije tijd door op deze idylle in zee. Met de hoogste celeb-dichtheid ter wereld.
foto: Capri nel blu.
We gaan naar het noorden. De Smaak van Italië selecteerde de 22 borghi piú belli, die de moeite waard zijn van Val d’Aosta tot Friuli. De mooiste dorpen, met voor iedere reiziger wat unieks. Onno Kleyn schrijft over water en Italianen. Een mooi stel. We dalen af naar de Abruzzo, ongerepte bergen vlak bij zee. Wolven, wild life en een prachtige scenery. Een streek waar het leven lijkt stil te staan.
foto: de stille Abruzzo.
En ook in dit meinummer is er food. Thuis lentepasta’s koken met een New Yorkse journaliste en variaties op de torta della nonna. De klassieker, die oma zo tijdens de pranzo op zondag zou serveren. Tot slot ontrafelt De Smaak van Italië de geheimen van de Dom van Milano.
Veel reisplezier deze keer en laten we hopen, dat we het snel weer zelf kunnen gaan ervaren. Voor nu is het vast vooruit genieten van de zee. Ga ik hier vandaag ook weer doen. Arrivederci!
foto: de azuren cover van De Smaak van Italië.
De Smaak van Italië neemt je mee op pad. De Smaak van Italië is on- en offline te koop voor € 6,99
foto: ricotta met espresso.
RECEPT.
Ricotta al caffè. Een eenvoudig dessert geïnspireerd op een lief, klein recept uit Italiaans eten van Elizabeth David uit 1954.
Nodig:
250 g riccota
80 g witte basterdsuiker
2 tl sterke espresso
klein scheutje rum
100 g zachte eenvoudige biscuits
100 ml room, geklopt
20 g pure chocolade, geraspt.
Bereiding
Klop de ricotta met een garde ( als je liever alle karakteristieke klontjes van de ricotta wilt verwijderen, kun je hem perfect glad maken door hem met een siliconen spatel door een zeef te halen) Voeg de espresso, rum en suiker toe en klop het geheel tot een gladde massa. Verkruimel de koekjes en verdeel de helft van deze crumble over 4 glazen. Verdeel de helft van het ricottamengsel erover. Voeg opnieuw een laagje verkruimelde koekjes toe en de rest van het ricottamengsel. Laat de glazen een uur afkoelen in de ijskast. Schep er voor het serveren een dot slagroom op en garneer met geraspte chocolade.
Dit recept vind je in Torta della nonna van Emiko Davies, een uitgave van Hardie Grant Books.
Noot: dit magazine werd mij als recensie-exemplaar gestuurd door de uitgeverij. De bespreking hier is mijn eigen mening. Lees ook de disclaimer
Comida Mexicana. ¡Asi me gusta a mi! Eén van de leukste landen, waar Gereons Keuken Thuis ooit is geweest is Mexico, een land vol kleur en smaak. Om je vingers bij af te likken. Dat begon al in de ochtend in het hotel met panqueques, taco’s en veel bonen. Verse vis als lunch en dan margaritas en snacks op het strand. Want dat is in dit land een belevenis. Al die verkopers van dingen, spulletjes en eten. Het gaat de hele dag door. In de straten en op het strand. Een soort ouderwets Koninginnedag gevoel krijg je erbij. Ik heb goede herinneringen aan Mexico lindo en zou morgen zo op het vliegtuig stappen om alles daar weer te proeven en op te snuiven.
Comida Mexicana, het kookboek van de in Australië wonende Rosa Cienfuegos is een boek vol heimwee. Na haar verhuizing van Mexico Distrito Federal naar Sydney ging ze de authentieke smaken van haar vaderland missen en startte samen met haar vader het Mexicaanse restaurant El Cuervo Cantina. Vijfentwintig jaar woonde de schrijfster in de chaotische en grootste stad van de wereld, in het hart van Chilangolandia. (koosnaam van Mexico Stad) Hectisch en kleurrijk. En een stad vol eten, want dat hoort erbij in Mexico, net als familie. Het eten was, wat zij miste in Sydney. Helaas zat het economische tij niet mee en moest alras hun restaurant worden gesloten. Maar Rosa Cienfuegos ging niet bij de pakken neerzitten en startte een catering bedrijfje voor Mexicaanse familiebijeenkomsten. Een schot in de roos, net als haar pop ups met Comida Mexicana. Haar pop up streetfoodkraam inclusief mariachiband werd een doorslaand succes. En zo groeide het inzicht in de Mexicaanse keuken bij haar klanten in Sydney.
foto: salchipulos uit het boek.
Comida Mexicana start met een opsomming van de benodigde ingrediënten voor een heerlijke Mexicaanse maaltijd. In Nederland zijn deze goed te verkrijgen, o.a. bij Tjin’s in de Eerste van der Helststraat. Wat is er Mexicaans? Veel, denk aan allerlei soorten bonen, avocado voor guacamole, cacao voor je gezondheid. Overigens uit ervaring weet ik dat Mexicaanse chocoladedrank niet zo lekker is als het goedje wat wij er later in Europa van hebben gemaakt. En tot slot pepers, van chili tot jalapeño.
foto: taco’s al pastor
We gaan snacken, want dat doen de Mexicanen graag. Een heel aparte snack vind ik de salchipulos, inktvisjes gemaakt van knakworstjes. Leuk voor Koningsdag morgen! Tlayuda’s, Mexicaanse pizza’s brengen Cienfuentos direct terug naar de Zocalo, het grootste plein ter wereld. Garnacha’s, streetfood par excellence mag niet ontbreken, zoals de quesadillas. Taco’s zitten in het boek en dan bedoel ik niet die uit een pakje maar vers, zoals bij Taqueria Lima in Amsterdam West. Probeer de Al Pastor eens. De Torta Cubana, de grootste en best verkopende torta, een gevuld brood, van Mexico. En zo kan Gereons Keuken Thuis vrolijk doorgaan op deze maandag. Comida Mexicana is een heerlijk zomers kookboek en met een beetje goede wil maak je deze gerechten in een handomdraai klaar, om van te genieten op het zomerse strand of in het park. Cienfuegos zet je direct in vuur en vlam voor het zoete Mexicaanse buitenleven. En daar hoort comida Mexicana bij. En één of twee margaritas, sin duda!
Recept uit Comida Mexicana.
Tacos de Cochinita Pibil (taco’s met pulled pork)
Voor 10 taco’s
Nodig:
150 g achiote-pasta 50 ml witte azijn 50 ml sap van een zure sinaasappel 3 tl zout 1 kg rauwe schouderham of beenham, in stukken van 5 cm 20 verse of kant-en-klare tortilla’s
voor de topping 1 rode ui, in julienne 3 tl gedroogde oregano 1 tl versgeperst limoensap snuf zout 1 tl witte azijn limoenpartjes
Bereiding:
Maal de achiote-pasta, witte azijn, het sinaasappelsap en zout in de kom van een keukenmachine tot een dikke pasta. Leg het varkensvlees in een grote kom en wrijf het in met de achiote-pasta. Laat het vlees minstens 3 uur marineren in de koelkast. Verwarm de oven voor tot 220°C. Leg het gemarineerde varkensvlees in één laag in een braadslede, dek de braadslede af met aluminiumfolie en rooster het vlees 1 uur. Bereid intussen de topping. Breng water in een kleine pan aan de kook. Blancheer de rode ui 1 minuut. Giet de ui af en dompel hem meteen onder in een kom met koud water om het kookproces te stoppen. Giet de ui opnieuw af en meng hem in een kom met de oregano, het limoensap, zout en de witte azijn. Haal het varkensvlees uit de oven en verwijder de aluminiumfolie. Verlaag de oventemperatuur tot 150°C, zet de braadslede weer in de oven en rooster het varkensvlees nog 15 minuten. Neem intussen 20 (verse) tortilla’s met een doorsnede van 11 cm. Gebruik 2 vorken om het varkensvlees voorzichtig uit elkaar te trekken of scheuren. Verdeel de pulled pork over 10 dubbele tortilla’s en schep het uienmengsel erop.Serveer de taco’s direct met de limoenpartjes.
Comida Mexicana, Rosa Cienfuegos. (ISBN 9789461432520) is een uitgave van GoodCook en is te koop voor € 25,95
video: Mexico lindo, een muzikale toegift.
Noot: dit boek werd mij als recensie-exemplaar gestuurd door de uitgeverij. De bespreking hier is mijn eigen mening. Lees ook de disclaimer
Anke Morreel over haar Andalucia. Semana Santa is altijd een grote happening in Spanje. Dat is dit jaar niet zo door Covid-19. Het is de laatste week van mijn #spaanseweken. Met een bijzondere gastblogger, Anke Morreel. Zij verruilde het Belgische stadsleven voor het Andalusische plattelandsbestaan en vertelt daar graag over op haar blog. Een ontdekkingsreis langs alles wat het leven goed maakt in Comares.
foto: Comares.
Van België naar Spanje, Van stad naar platteland. Twaalf jaar geleden kon ik mijn man overtuigen om onze zomervakantie eens in Spanje door te brengen, in Zuid-Spanje dan nog wel. Horrorbeelden van all-in hotels en overbevolkte playas doemden daarbij al op. Maar ik wou wel eens Sevilla, Cordoba, Granada,… gaan bezoeken. Een strand hebben we toen denk ik niet nauwelijks of zelfs niet gezien. Maar wel het mooie binnenland met witte dorpen en prachtige natuur.
Zoveel vakanties en reizen later in verschillende Spaanse regio’s, konden we nooit denken dat we intussen al 8 maanden in het Axarquía gebied zouden wonen, daar waar we toen de eerste keer op vakantie gingen. Dromen is een ding. Deze dromen ook definitief waarmaken is best zowel overweldigend als beangstigend. Van een stedelijk gebied in België naar “de campo” in Spanje. Een hele ommekeer waar we uiteraard wel eerst goed over hadden nagedacht. Omdat we er jawel, al een vakantiehuis hadden, wisten we wel hoe het er was en aan toe ging. Het was nu of nooit.
Dat dit net in volle corona-crisis zou gebeuren konden we uiteraard moeilijk voorzien. Maar we hebben nog geen moment spijt gehad. Niet alleen wij hebben deze mooie regio ontdekt. Meer en meer Nederlanders en Belgen baten hier een B&B uit. Ik laat jullie dan ook graag tijdens de Spaanse weken kort kennis maken met dit prachtige gebied. Hopelijk kunnen jullie snel zelf deze regio komen bezoeken.
foto: uitzicht vanaf Comares.
Axarquía. De Axarquia is een regio ten oosten van Malaga. De benaming komt van het Arabische woord “al-Sharq” wat zo goed als “Land in het Oosten” betekent. Tekenen van de Moorse overheersing zijn trouwens overal nog goed zichtbaar in het landschap. Ook in ons eigen dorp Comares dat het hoogste gelegen dorp van de regio is. Comares werd ook uitgeroepen tot 1 van de “magische dorpen” van Spanje. Zeker een bezoekje waard dus.
Het zuiden van deze regio grenst aan het rustige gedeelte van de Costa del Sol. De kuststeden zoals Torre del Mar zijn een stuk rustiger dan hun tegenhangers zoals Torremolinos aan de westkant van Malaga. Verder zijn er verschillende mooie “pueblos blancos” (witte dorpen) te bezoeken waaronder Frigiliana met tal van winkeltjes. Winkeltjes betekent natuurlijk ook toeristen, maar het blijft er nog aangenaam.
foto: strand van Torre del Mar.
foto: magisch dorp Frigiliana.
Ook natuurliefhebbers en wandelaars komen hier goed aan hun trekken. Er zijn verschillende natuurparken oa Parque Natural Montes de Malaga en Parque Natural de las Sierras Almijara, Tejada y Alhama. Deze regio is er voor iedereen die eens de platgetrapte paden wil verlaten en nog een authentieker stukje Spanje wil zien en beleven.
Culinair. Op culinair vlak valt er eveneens een hoop te vertellen. Eigenlijk te veel om in één gastblog te zetten. Maar hierbij toch een kort en beknopt overzicht.In de Axarquía heb je namelijk een overvloed aan amandelen, olijven, wijnstokken, avocado’s, honing, kaas… De geur van wilde venkel en rozemarijn. De geneugden van het land en van de zee allemaal op één plek. De keuken is nog sterk traditioneel, zeker in het binnenland. In heel wat dorpen zijn er ook feesten met een link naar een product uit de streek. De landbouwers zijn terecht trots op wat ze maken.
foto: olijven Andaliusië staat er vol mee.
Olijfolie. Alleen al over de olijfolie kunnen we een hele blogpost schrijven. Hoewel wij zelf bijna geen olijfbomen hebben, worden we er wel mee omringt en kunnen we onze olijfolie gewoon aan onze overbuurman Juan vragen. De olijfolie in de Axarquía is van een uitzonderlijke hoge kwaliteit door de hele lage zuurtegraad van maar 0,15 tot 0,30%. Dit is met andere woorden “extra virgen”. Als je op zoek bent naar een lekkere olijfolie uit de streek, neem dan zeker eens een kijkje op: Shop Andalucia of Finca don Carmelo. Er is trouwens ook een reisroute die je alle mooie plekjes laat zien.
foto: de olijfolieroute.
Geitenkaas. Eerst hoor je de belletjes, dan zie je ze: de geiten met de geitenhoeder. De kans dat je even moet stoppen onderweg om ze te laten passeren is hier zeer reëel. Hoewel helemaal niet zo bekend als de schapenkaas manchego is de geitenkaas uit de Axarquia uitstekend. Er zijn zo’n 30 tal kaasmakerijen, waarvan er zich al 2 bevinden in 15 km omtrek. Tegenwoordig eten we dus meer geitenkaas dan vroeger. De Queso de Montes de Malaga, waar ik vorig jaar een mooi pakket met lokale producten van heb gewonnen in een wedstrijd.
foto: productos locales.
Flor de Bermeja. In Casabermeja wordt er jaarlijks een feest gehouden “ Fiesta de cabra Malagueña” waarbij er onder andere de beste tapa met geitenkaas wordt gekozen, proeverijen, rondleidingen enz.
Rozijnen en wijn. De Moscatel is uiteraard geen onbekende dessert wijn. De Moscateldruif is het druivenras dat ook hier lokaal wordt geteeld. Niet alleen voor de wijn, maar ook voor de rozijnen. In El Borge is er jaarlijks “El Dia del pasa” (dag van de rozijn) derde zondag van september. Er is ook een klein museum. In september worden de druiven volop geoogst en gedroogd. Hier in de coöperatieve Ucopaxa wordt echter niet alleen een zoete wijn gemaakt maar ook andere soorten. Zeer aan te raden is hier de Montefacco secco!
foto: avocado’s, Anke weet er wel raad mee.foto: net als met mango’s, die er volop groeien
Mango’s en avocado’s. Het is wellicht minder algemeen geweten dat hier ook enorm veel mango’s en avocado’s worden geteeld. Let wel, niet iedereen is daar tevreden mee. Deze hebben namelijk veel water nodig en dat is nu net iets waar hier niet te veel van aanwezig is. (foto mango en avocado) Met andere woorden het is een fragiel evenwicht tussen ecologie en economie. Heel wat landbouwers zijn er echter wel afhankelijk van. Soms zelfs ten nadelen van andere gewassen. Avocado staat hier echter wel vaker op het menu dan vroeger. Probeer bijvoorbeeld eens een pasta met avocado.
foto: Flores de almendras
Amandelen. Vanaf januari zie je ze verschijnen: de amandelbloesems. (foto amandelbloesem). Heel het dal kleurt dan wit en roze. Een prachtig moment dat jammer genoeg niet veel toeristen zien. En ja, er bestaat ook een Día de almendras, dag van de amandelen in Almogia. Amandelen worden in heel wat gerechten gebruikt, en niet enkel zoete gerechten. De “Ajoblanco” is hiervan het voorbeeld uit de streek: een koude amandel/look soep die hier wellicht nog populairder is dan de gewone gazpacho.
Ook gehaktballetjes in amandelsaus zijn populair als tapa.
En verder…zijn er nog de perziken uit Periana, slakken van Riogordo, miel de caña uit Frigiliana (soort rietsuikersiroop) en honing in Colmenar. Een walhalla voor foodies dus… en dan hebben we het nog niet gehad over de mooie natuur, prachtige stranden, en het culturele erfgoed…
foto: footstep in Comares.
Zin gekregen in meer en om de regio zelf te verkennen? Zoals reeds vermeld, zijn er hier tal van B&B die gerund worden door Belgen en Nederlanders. Uiteraard was en is dit ook voor hen een zeer moeilijke periode.Daarom hier enkele mogelijkheden om een volgende vakantie te plannen :-).
Culinair. Wil je culinair worden verwend dan kan je terecht bij de Nederlandse topkok Léon Winthaegen Je kan er dan ineens een verblijf aan vastkoppelen bij Casa la Quinta in Riogordo. Fotocursus. Meer interesse in een fotocursus dan kan je bijvoorbeeld terecht bij Finca Gordo. Wandelen. In Almogia is er een fijn adresje bij Casa Sarandy met enkele wandelarrangementen. Ook in Comares kan je terecht bij Viva España voor een kennismaking met de streek. Wellness In Arenas is er dan weer Casa La Pura Vista met bijvoorbeeld een wellness arrangement.
Wil je eerder zelf een huisje huren? Dan kan je terecht bij bijvoorbeeld Finca Maran in Colmenar of Casa Wendy in Comares. En uiteraard zijn er nog zo vele anderen. Neem daarvoor ook zeker eens een kijkje op de website Malaga for you.
foto: straatje in Comares.
Zelf een huis kopen? Als je zelf interesse hebt in een vakantiehuis of om permanent te verhuizen, dan is Andalucië Vastgoed een goed beginpunt, met 16 jaar ervaring in deze regio. Geert en Patricia helpen jullie graag verder.
foto: de Arxaquia!
Dank je wel, muchas gracias Anke voor een kijkje in jouw speciale stukje Andalucia en alle leuke tips!
foto: Anke en haar man.
Bio Anke Morreel: Mijn naam is Anke en sinds juni 2020 heb ik samen met mijn man de stap gezet om permanent naar Spanje te verhuizen. Wij wonen op “El Campo” = “den buiten” even buiten het witte dorp “Comares” dat ook wel “Balcón de la Costa del Sol” wordt genoemd.Deze blog is ontstaan omdat ik mijn eigen recepten wou bewaren. Stilaan is dat meer en meer gegroeid tot een heuse kookblog en wil ik jullie over mijn schouder laten meekijken in mijn keuken. Nu kan ik nog meer uitleven in gezond koken met Spaanse en lokale producten. Mijn moto is: weinig moeite, veel effect. Eenvoudige recepten maar met boordevol smaak.
De makkelijke dinsdag van Raya. Het is weer bijzondere kookboeken-dinsdag. In Gereons Kookboekenhoek staat een kookboek uit 1994 van Raya Lichansky. Zij is op mijn blog al vaker voorbij gekomen met o.a. fenouilloise, een heerlijke Provençaalse koude soep. Raya kookte in de nineties de sterren van de hemel op RTL 4 met haar rubriek Raya’s Makkelijke Maandag. Ik heb wat keren voor de buis gezeten. In die tijd werd je namelijk nog niet bedolven onder een lawine van TV chefs en van foodbloggen en -vloggen had nog nooit iemand gehoord. Raya draaide haar hand niet om voor Normandische kipdrumsticks, Mexicaanse gehaktrolletjes of Bulgaarse spinazietaart met fetakaas. Speciale en lekkere recepten voor iedereen en alledag. Voor mensen met een druk bestaan, want dat was 27 jaar geleden niet anders dan nu. Ik koos uit Raya’s makkelijke maandag champignons op zijn Grieks. Voor de makkelijke dinsdag van Raya. De evzonen in Athene zouden ervan smullen. We drinken er een glas koude retsina bij. (mag ook ander wit zijn hoor!)
foto: evzonen op het Syntagmaplein in Athene.
RECEPT voor de makkelijke dinsdag van Raya.
Nodig:
750 g champignons
2 el olijfolie
1 kleine venkel, kleingesneden
1 glas witte wijn
1 tl korianderzaadjes
1 tl jeneverbessen
zout
mespunt cayennepeper
4 tomaten
sap van 1 citroen
1 borrelglas droge witte vermout
gehakte peterselie
gehakt korianderblad
Bereiding:
Veeg de champignons schoon, snijd de grote exemplaren doormidden. Verhit de olie in een hapjespan, fruit de venkel en champignons zonder ze te laten kleuren. Blus af met de witte wijn. Doe de korianderzaadjes en de jeneverbessen erbij en voeg zout en cayennepeper naar smaak toe. Ontvel de tomaten (de zaadjes mogen blijven zitten), snijd ze in stukken en doe ze met het citroensap bij de champignons. Leg het deksel op de pan en stoof de champignons op middelhoog vuur gaar. (20 minuten) Neem de laatste 5 minuten het deksel van de pan en laat het vocht iets inkoken. Roer de witte vermout erdoor en laat hierna het gerecht door en door koud worden. Bestrooi ze voor het opdienen met de gehakte kruiden.
Kαλή όρεξη
Volgende week dinsdag ga ik tijdens de vleesloze week koken met de Ierse jongens van Happy Pear.
Vakantie in zicht! Het eerste 2021 nummer van De Smaak van Italië kijkt vooruit. Naar de mogelijkheden in de Bel Paese. Want op vakantiegebied valt er in Italië dit jaar en na de corona pandemie weer veel te ontdekken en beleven. Andiamo, laten we eens kijken, waar De Smaak ons naartoe brengt. De Umbrische hoofdstad Perugia met zijn kenmerkende bogen en natuurlijk jazz & chocolade. Een aantal locals neemt je mee op pad. Een schiereiland in het westen van Sardinië ongerept en wieg van de bottarga. Bij dit landschap past de western muziek van Ennio Morricone. Florence heeft net als Maastricht (Wyck) of Luik (Outremeuse) of Rome (Trastevere) een wijk aan de andere kant van de rivier. Oltrarno. Tegenwoordig de leukste wijk van de stad. Vakantie in zicht. De Smaak pakt uit met een special vol tips van kenners. Onno Kleyn vertelt over Italië’s geheime seizoen, wanneer de Toscanen weer bonen eten en de Lombarden aan de polenta gaan. Ontdek een bijzondere kant van Amalfi, met de producten van vier makers en hun verhalen. Streetfood in Rome, hoe hipster wil je het hebben of juist niet? Mimi Thorisson, model en kookboekenschrijfster schreef een ode aan Turijn. En tot slot een korte cursus ken je klassiekers. Een blad vol deze reis. Vakantie in zicht! Laten we het hopen, dat het weer snel kan.
foto: op pad in Perugia, onder de bogen.
De Smaak van Italië, vakantie in zicht! is on- en offline te koop voor € 6,99
foto: Milano 2011.
Extra op deze maandag, een recept van Gereons Keuken Thuis: risotto alla Milanese, al dan niet met bladgoud, zoals ze in het restaurant van het Scala theater doen.
Een gerecht, goudgeel, romig smeltend op de tong. Een restaurateur in Milaan voegt er zelfs bladgoud aan toe. Een simpel maar toch zo edel gerecht. Voedsel voor een koningin. De rijst, geteeld in de Po vlakte, aan de voet van de hoge toppen van de Alpen. Rijst waar we vandaag risotto alla Milanese mee maken. Structuur en romigheid treffen elkaar. Net als in de stad Milaan, waar de werklust van het Noorden de zwier van het Zuiden treft. Geen of niet te veel kaas, maar wat extra boter, die de smaak van de saffraan omhoog haalt. We drinken er een boterige, houtgelagerde chardonnay bij.
Nodig:
300 g Arborio rijst 1,5 liter kippenbouillon 1 glas witte wijn 1tl saffraandraadjes opgelost in bouillon 2 sjalotjes 100 g boter 75 g Parmezaanse kaas peper en zout
Bereiding:
Snipper de sjalotjes fijn. Smelt de helft van de boter in een pan. Fruit de sjalotjes aan. Voeg de rijst toe en laat licht kleuren. Blus af met de witte wijn. Zet in een kommetje de saffraan draadjes met een beetje bouillon apart. Voeg nu beetje bij beetje de warme kippenbouillon toe en roer goed. Ongeveer na tien minuten kan de opgeloste saffraan worden toegevoegd. Ga daarna verder met het bouillon in de pan scheppen en roeren totdat de rijst alle vocht heeft op genomen. Na 20 minuten is de rijst beetgaar, voeg de rest van de boter (en additioneel de Parmezaanse kaas) toe. Maak op smaak met peper en zout. Serveer direct.
Noot: dit magazine werd mij als recensie-exemplaar gestuurd door de uitgeverij. De bespreking hier is mijn eigen mening. Lees ook de disclaimer
Reacties laden....
Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie
De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.
