gastbloggers Archives - Gereons Keuken Thuis

22/07/202622/07/2026

Zomergast Jacqueline Huizing van Chez Pacaud.

Zomergast Jacqueline Huizing van Chez Pacaud. Ach, de Bourbonnais, heuvelachtig weideland vol met mijn favoriete runderras: de Charolais. Hier begint voor het gevoel van GKT la France profonde. Een streek, waaraan Jacqueline Huizing sinds 2021 is verknocht. (toevallig hadden we het vorige week over deze zomergast tijdens de terugreis over de A71) Een coup de foudre*, toen ze het huisje zag, dat 9 maanden later het hunne werd. GKT kent Jacqueline van verscheidene fora op Facebook, waar zij con brio haar brocantevondsten (haar grote hobby) en verhalen uit deze streek deelt. Ik nodigde haar uit als zomergast.

foto: zicht op de heuvels van de Bourbonnais.

Het verhaal van zomergast Jacquelien Huizing. “Van de week werd mij door GKT, die ik ken via internet door onze liefde voor Frankrijk, gevraagd om een stukje op zijn blog te schrijven als soort van ” gastschrijfster”. Ha…. dat is natuurlijk wel wat voor mij… ik hou van schrijven over de dingen die me bezig houden….dus vooral over Frankrijk en alle dingen die ik daar tegenkom en beleef en de dingen daar waar ik zo van hou. En als er nou iets is waar ik heel graag over schrijf en waar ik me zo ongeveer helemaal in kan verliezen zijn dat de Franse brocantes en marché’s aux puces. Ik waarschuw iedereen maar vast: als ik eenmaal begin houd ik er niet meer over op. Ik heb een zwak (en dat is dan eigenlijk ook nog zwak uitgedrukt) voor Frans serviesgoed….tot groot “verdriet” van manlief, die me al weer ziet thuiskomen met het volgende Franse servies, de mooie schalen en borden……(gelukkig heeft manlief ook een zwak: auto’s…ik wil maar zeggen…bij de brocante kan ik met weinig euro’s de mooiste dingen kopen….dat lukt hem niet.

foto: Le petit coin au paradis van Jacqueline en haar man

Maar om mezelf eerst even voor te stellen: ik ben Jacqueline, woon in het noorden van Nederland en moet nog tot 3 augustus 2029 werken voordat ik de meeste tijd van het jaar dan toch echt in Frankrijk kan verblijven. Daar hebben we een heerlijk klein huisje op de grens van de Allier en de Puy-de-Dome. Een huisje waar ik meteen verliefd op werd toen ik er een foto van zag. En toen wist ik nog niet eens dat het terras aan de achterkant van onze Grange een geweldig uitzicht had op de vallei…… Goed, ons huisje, in een piepklein gehuchtje met acht huizen. Het was eerst eigenlijk niet eens de bedoeling om in een gehuchtje te gaan wonen, liever lekker achteraf wonen, maar ik moet zeggen…het is GEWELDIG……zeker met alle leuke en lieve buren die we hebben. Het is hier rustig a la campagne en dat is juist wat we hier zoeken… de rust en de stilte……. Het dichtstbijzijnde plaatsje waar we wat boodschappen kunnen doen ligt op ongeveer 20 km afstand (wel altijd nog bijna drie kwartier rijden) en daar, in dat plaatsje is in de maanden juli en augustus een geweldige marché aux puces in een gymzaal. De plaatselijke bevolking brengt maanden van te voren al spullen in die daar dan worden verkocht. Ik weet niet precies hoe het verdeeld is maar de verkoper krijgt een percentage van de verkoopprijs, die zelf door de verkoper wordt bepaald.

foto: Wat zou een mens toch moeten zonder servies?

We zijn sinds een week weer op ons stekje hier in Frankrijk en natuurlijk was ik al een paar keer naar de marché aux puces geweest en was ik met leuke dingen thuisgekomen, waaronder een geweldig koffie/thee servies met zo’n Frans bloemetje. Ik had al in dat genre een eetservies maar ik wilde er ook graag kopjes en een theepot met zo’n motiefje bij…. gelukt dus. Hoe leuk is het dan om de tafel te dekken met al die oude Franse spulletjes…borden, kopjes, bestek, “antieke” messenleggers….. heerlijk…. Gisteren konden we het och niet laten om weer even langs de marché te rijden…. haha…manlief moest tanken en laat dat nou daar vlakbij te zijn….nog even een bezoekje dus aan de marché…want je weet maar nooit wat je nog tegenkomt……tsjaaaaa…… en toen kreeg manlief het ook op zijn heupen….kom eens kijken, Jacq….. en hij troonde me mee naar de ruimte waar meubels staan. Daar stond een mooie salontafel waar hij helemaal weg van was….voor bij ons thuis…. in Nederland…..(daar hebben we een aftands tafeltje staan)…. alleen al het idee dat manlief interesse toonde voor een meubelstuk van de marché…geweldig… ook al zou de tafel foeilelijk zijn geweest (maar dat was ie gelukkig niet)……veel te leuk zijn enthousiasme…dus mee die tafel….Met wat gewrik en gedraai en met behulp van wat plaatselijke jongelui kregen we de tafel achter in de auto. En toen zag ik het!! Ergens achteraf in een hoek. Al een paar jaar was ik op zoek naar zo’n tafeltje! Klein, half hoog, met een blad dat aan de zijkanten kon worden weggeklapt….. en dat voor echt helemaal niks…..ja, die kon ik natuurlijk niet laten staan….die moest ook mee. De mensen van de organisatie begonnen er lol in te krijgen…misschien ook door mijn enthousiasme die ik natuurlijk met hen moest delen. Volgende week kwamen er weer nieuwe spullen, werd me verteld, moest ik vooral weer komen kijken…. En nu staan de tafels in de Grange. De salontafel gaat mee naar Nederland, het kleine tafeltje krijgt eerst nog even een behandeling tegen houtworm (je weet maar nooit). En dan komt ie boven op de “studeerkamer” te staan of als bijzettafeltje als we hier eters krijgen. Ik zie het helemaal voor me…. al dat mooie servies met de meest lekkere gerechtjes (want ja, ik hou ook van koken). Enne… misschien wel met een gerechtje van Gereon?? Beter kan niet…….

Dank je wel, Jacqueline voor je enthousiaste bijdrage.

Meer lezen? Jacqueline Huizing heeft ook een leuke Frankrijk blog: Chez Pacaud.

foto: landelijk stillleven van Jacqueline.

Het recept voor Jacqueline? Het zal heerlijk vertoeven zijn met een glas wijn tijdens de apéro in de Grange van Jacqueline en haar man. Even uitrusten van het brocante-gestruin genieten van het uitzicht. Dus voor haar een rewardrecept, dat makkelijk is te maken. Rillettes wordt overal in Frankrijk gemaakt van vet en mager varkensvlees, gans, eend of kip. Langzaam gesmoord in eigen vet. GKT gaat deze keer voor een makkelijke rillettes, van vis met Noordzeegarnalen. Lekker op een volkoren sandwich of als hapje bij de borrel. We drinken bij de rillettes een koude witte viognier uit de Hérault, met de geur van abrikozen, bloesems en een vleugje perzik. Een dan het mooie uitzicht van deze zomergast in de Bourbonnais bewonderen.

Nodig:

200 g verse zalmfilet
100 g gerookte forelfilet
100 g gerookte zalm
75 g gepelde Noordzeegarnalen
75 g zachte boter
3 el olijfolie
3 el citroen sap
zwarte peper
peterselie extra fijn gehakt.
snufje zeezout

Bereiding:

Verhit 1 el olijfolie in een pan. Bestrooi de zalmfilet aan beide zijden met wat zout en zwarte peper uit de molen. Bak de filet afhankelijk van de dikte in een minuut of tien gaar. Laat de zalmfilet daarna afkoelen.Snijd de gerookte forel- en zalmfilet in hele dunne reepjes.
Meng de zachte boter, 2 el olijfolie en citroensap tot een smeuïge massa. Voeg de reepjes vis toe. Voeg hierna de gebakken zalm fijngehakt toe. Maak van het geheel een mooie massa. Voeg als laatste de peterselie en Noordzee garnalen toe. Zet het geheel minimaal drie uur in de ijskast. Langer kan ook, dat komt de smaak ten goede. Serveer de rillettes op geroosterde sneetjes volkorenbrood zonder korst.

_{*coup de foudre: liefde op het eerste gezicht}

18/07/202618/07/2026

Gastblog van DIRT wijnen.

Gastblog van DIRT wijnen. Verrast opende GKT zijn mail en las het bericht van Mitch Verkuil, oprichter van Dirt wijnen, die regelmatig mijn blog las en vroeg, of hij zijn verhaal kon doen op Gereons Keuken Thuis. Hij is de eerste zomergast van 2026. Het leuke aan zijn verhaal is, dat het lijkt op mijn start in de wijnwereld zo’n 20 jaar geleden. Toen startte ik tevens met mijn blog, om niet iedereen na een gezellige wijnproefmiddag recepten en wijntips te sturen. Maar dat is mijn verhaal. Lees hieronder het verhaal van thuiskok Mitch Verkuil en DIRT.

Hoeveel handen zitten er tussen de boer en jouw glas? Ik kook graag met wijn, en ik drink hem nog liever. Maar pas toen ik een paar wijnboeren in Frankrijk en Italië bezocht, ontdekte ik hoe weinig ik wist over hoe die fles uiteindelijk bij mij op tafel komt.

Neem een gemiddelde fles uit het retailschap. De producent maakt hem. Daarna gaat hij naar een handelaar, vaak naar een importeur, soms via een tussenhandel daar weer tussenin, dan naar een distributeur, en pas daarna naar de winkel waar jij de fles wijn koopt. Elke schakel wil iets verdienen. Dat mag ook, iedereen doet werk. Maar het betekent wel dat van de tien euro die jij betaalt, een steeds kleiner stukje bij de persoon terechtkomt die de druiven heeft geteeld en er wijn van heeft gemaakt.

Dat vond ik gek. Niet omdat tussenhandel slecht is, maar omdat je als drinker geen idee hebt wat en wie je nu eigenlijk steunt. Je proeft namelijk de wijn, niet de keten.

Wat me opviel aan de boeren zelf. De wijnboeren, die ik sprak waren bijna allemaal kleine familiebedrijven. Een hectare of acht, soms minder. De vader snoeit, de dochter doet de export, oma maakt nog steeds de lunch. Dat klinkt romantisch en dat is het soms ook, maar het is vooral hard werken met weinig marge. Een slechte oogst voel je daar meteen in je portemonnee.

Wat deze mensen het meest frustreerde was niet het werk. Het was dat ze zo ver van hun eigen drinker af staan. Ze maken iets met hun handen, en dan verdwijnt het in een systeem waarin ze nooit horen wie het opdrinkt of wat diegene ervan vond.

Korter kan ook. Sinds een tijdje koop ik mijn wijn, waar het kan zonder die hele rij tussenpersonen. De boer maakt de wijn, de boer verstuurt hem, en ik betaal een eerlijke prijs waarvan ik weet dat het grootste deel naar hem gaat. Geen schap vol anonieme flessen, maar een naam en een gezicht achter wat in mijn glas zit. Dat verandert hoe je drinkt, merk ik. Je gaat opletten.

Het mooiste neveneffect voor mij als thuiskok: je leert de wijn kennen zoals je een goede groenteboer leert kennen. Je weet uit welke streek hij komt, wie hem gemaakt heeft, en waar hij bij past. Een stevige rode bij mijn stoofpot smaakt nog beter als ik weet dat de boer die hem maakte ook precies dat gerecht voor zich zag.

Wil je weten hoe dat werkt, direct bij de wijnboer kopen? Ik kwam erop via DIRT., een Nederlands initiatief dat wijn rechtstreeks van kleine Europese wijnboeren naar je deur brengt. Geen tussenhandel, gewoon de boer en jij.

foto: wijngaarden in de AOP, Saint Chinian.

RECEPT voor MItch, worstjes van de wijnmaker. Ben benieuwd naar zijn wijntip erbij? #20jaarbloggen

Druiven oogsten is hard werken. Vandaar een stevig recept om er stevig tegenaan te kunnen: “Salsicce arrostite con uve al vinaio” In gewoon Nederlands geroosterde worstjes met druiven op de wijze van de wijnboer. We drinken bij dit gerecht natuurlijk een stevige Chianti.

Nodig (voor 6 pers.)

150 ml olijfolie
2 el verse rozemarijnblaadjes gehakt
2 tl anijszaad
2 tl venkelzaad
gemalen peper
1 kg varkensworstjes
800 g druiven wit en blauw gemengd
250 ml rode wijn
peterselie

Bereiding:

Verwarm de olie in een steelpan op laag vuur. Voeg hieraan de rozemarijn, de anijs- en venkelzaden toe. Een flinke hoeveelheid gemalen peper. doe een deksel op pan en laat 15 minuten trekken. Je krijgt zo een aromatische olie. Prik met vork de varkensworstjes in en wel deze 5 minuten in niet kokend water.

Verwarm de oven voor op 200 graden. Doe de worstjes op een bakplaat en bestrijk deze met de aromatische olie, voeg de druiven toe. Rooster de worstjes 25 minuten in de oven, keer ze om. de druiven zullen barsten.

Als de worstjes gaar zijn kunnen ze van de bakplaat gehaald worden. Schraap de bakresten en de druiven van de bakplaat en doe deze in een pan. Voeg de rode wijn toe en kook deze saus iets in.

Serveer de worstjes in een schaal met de druivensaus eroverheen en wat gehakte peterselie. Geef bij dit gerecht een lauwwarm boerenbrood.

_{Noot: deze gastblog werd mij gestuurd door deze wijnhandelaar. De bespreking hier is zijn mening. Lees ook de disclaimer}

29/11/202501/12/2025

Kerst in het paleis. Een gastblog van Lizet Kruyff.

Kerst in het paleis. Lizet Kruyff is geen onbekende gast op GKT. Al vele malen verschenen er van haar schrijvershand leuke verhalen op mijn blog. Of het nu gaat om Mozart, Jeroen Bosch, kersenpitten of dronken tomaten. Lizet pluist alle boeken, archieven en bibliotheken uit om een mooi culinair historisch verhaal te vinden. Maar…, haar grote passie ligt bij de Oranjes. Onlangs verscheen het feestelijke boek over de studietijd van prinses Juliana. Vandaag steekt Lizet als aftrap van de kerstrally op GKT de kerstboomkaarsjes bij de jonge prinses Wilhelmina aan.

Feest tijdens de tienerjaren van koningin Wilhelmina. Ik noem die wel eens ‘limonadefeestjes’. De tijd van blindemannetje spelen net de hofhouding rond de kerst is wel voorbij. Speciaal voor de prinses komen er feestjes met leeftijdsgenootjes.

Ik doe al jaren onderzoek naar het culinaire reilen en zeilen aan het hof, en op dit moment ligt de focus weer op de Belle Epoque . Ofschoon haar inhuldiging moet wachten op haar 18^de verjaardag, gaat het natuurlijk om het dagelijkse leven van koningin-regentes Emma en koningin Wilhelmina. Hoe ontvouwt zich dat ná het overlijden van koning Willem III? Ik heb beeld zo langzamerhand, en heel veel details en leuke weetjes. Het onderzoek zet ik nog even voort de komende tijd, dan maak ik een selectie voor het onderhanden boek.

Bijzonder vind ik de manier waarop Wilhelmina de feestdagen viert met haar leeftijdsgenootjes. Bij verjaarsfeestjes, Pasen en Kerst hebben de genodigden keus uit orangeade, frambozenlimonade, orgeade, citroenlimonade. Soms komt daar nog warme chocolademelk bij.

In de loop der tijd worden de bijgeleverde hapjes interessanter. Af en toe hoor je de stem van het koninginnetje: ‘het vlees voor de sandwiches moet dún gesneden zijn’. Ze leert haar wensen kenbaar te maken. Zó wil ze het graag. Het mag allemaal wat eleganter en verfijnder, dan voorheen, voor de jongedame en haar gasten.

Wanneer ze 17 is heeft ze met de kerst een zaal vol vriendjes en vriendinnetjes uitgenodigd. Voor het gezelschap wordt ananasijs, tutti-frutti-ijs en heel deftig sorbet de poires besteld en sandwiches met kalfsvlees en ossentong. Natuurlijk zijn er biscuits, wafeltjes, oublies, en kleine taartjes. Het is eigenlijk ieder jaar een variatie op hetzelfde thema. Soms is het aardbeienijs, en soms is het gewoon tutti-frutti met biscuits. Soms krijgen de gasten frou frou, fondants en chocoladeflikjes aangereikt, een andere keer zijn dat droge geleitjes (vruchtenkoekjes).

De hofkoks doen dagelijks hun best om de jonge koningin aan een breed scala van gerechten te laten wennen. Sommigen vallen niet zo in de smaak. Zo’n eendagsbloem is de Coupe Jacques, zo gewaardeerd door Joop ter Heul en haar vriendinnen. Taart, pudding, ijs, doet het meestal wel goed. Allengs worden de nagerechten wat meer volwassen: dame blanche au kirsch, bombe Prinz Pückler, mousse à l’ orange (soms glacé), aardbeiengelei met champagne, charlotte Siberiènne, geflambeerde perziken of mousse au chocolat.

foto: voorheen tutti frutti of macedoine de fruits.

Maar we moeten het eigenlijk even over tutti frutti hebben. Het is een term, die in de loop der tijd op andere inhoud geplakt wordt. Wij kennen het wellicht nog vooral als gedroogde vruchten die geweekt werden en dan als nagerecht met vanillevla geserveerd, bij voorkeur een beetje lauwwarm. In de 19^de eeuw kan het ook iets heel anders betekenen, zoals gekonfijte vruchtjes die zijn fijngehakt, zoals ze door het cassata-ijs gaan, of door de chipolatapudding. Er is ook tutti-frutti-limonade te koop. Gezien de context blijkt het eveneens de benaming voor wat later ‘macedoine des fruits’ wordt genoemd, en wat nu in glas of blik als fruit cocktail door het leven gaat. Van Italiaans naar Frans naar Amerikaans, zoals je dat nu ook nog in blik kunt krijgen. Uitsluitsel daarover vind ik in het Kook- en Huishoudboek, waar het recept voor een Bombe Tutti-Frutti te vinden is op pagina 1153. Bekleed de binnenwanden van een bombe-vorm met een laagje aardbeienijs en vul de nog overige ruimte met marasquinijs, waardoor wat macédoine van vruchten gemengd is.

foto: Tutti frutti bombe uit het Kook- en huishoudboek, Wie beschikt er nog over zo’n vorm?

Die term macedoine van vruchten zie je eind 19^de eeuw ook op het koninklijke menu verschijnen. En in de krant als onderdeel van het diner dat de koninginnen aangeboden krijgen in Middelburg in 1994, Daarvoor is wel een keukenbrigade aangerukt van een chic restaurant uit Amsterdam, Zomerdijk Bussink.

foto: *Nieuws van de Dag, 23 augustus 1894 Bezoek HHKKHH aan Zeeland, op het menu ook Macedoine au Kirsch*

Het eenvoudigst is het om kant-en-klare vruchtencocktail aan te schaffen, je kunt er nog wat gehalveerde pitloze blauwe druiven aan toevoegen voor wat meer kleur. Dan schenk je er op basis van het vruchtensap uit blik of pot gelatine bij. Verdeel de vruchten over coupes en schenk er de gelatine over. Rustig laten opstijven. Desgewenst garneren met slagroom waardoor je een eetlepel marasquin roert. En wat voor feestelijks je verder wenst: wafeltje, eetbare kerstdecoratie, amandelflinters of ander strooisel.

foto: detail van macedoine des fruits in gelei.

Wil je het ouderwets doen en plantaardig, dan doe je het volgens het recept in Elle : lees hier het recept.

Dank aan Lizet Kruyff voor deze royale aftrap van de #kerstrally 2025.

_{® Lizet Kruyff, november 2025}

08/07/202308/07/2023

Geland in de Languedoc, gastblog op Het eten is klaar.

Geland in de Languedoc, een gastblog van GKT op hetetenisklaar.com, de leuke Frankrijkblog van René Meesters. Hij schrijft over eten en koken, recenseert nieuwe kookboeken en laat de lezer proeven, wat hij tijdens vakanties en reizen tegenkomt. Frankrijk is daarbij een grote favoriet.

René Meesters:

Al eerder mocht ik een gastblog plaatsen van Gereon de Leeuw van Gereons Keuken Thuis (GKT) en evenzogoed plaatste Gereon al eens een gastblog van mij. Deze keer een jaloersmakend verhaal want Gereon en zijn partner kochten namelijk een huis in het schitterende Occitanië. Als bonus krijgen we er een recept bij van aligot met worstjes.

Geland in de Languedoc. In het najaar van 2021 maakten we na een lange tijd van niet reizen een grand tour door het Franse land. We startten in Trier, aten in Dijon bij een ons geliefd adres, verbleven 10 dagen in een uiterst charmant middeleeuws huis met Romeinse roots in Tournus. Daarna vervolgden wij onze reis via één nacht in Orange en een tweedaagse stop over in Aix en Provence. Bestemming Saint Raphaël, alwaar we genoten van het laatste warme weer van oktober. Precies tijdens ons vertrek naar Montpellier begonnen de kenmerkende november regenbuien, die ze ook wel Cevenol noemen in Zuid Frankrijk. Het werd een lange reis met veel regen en meer dan het hotel hebben we die dag niet gezien. Volgende etappe was Toulouse, alwaar het op 1 november, Toussaints, zowaar heerlijk zonnig was. Dus nog even nazomeren in de “ville rose” De volgende verblijfsplaats was Cahors, een aanrader. Wat een fijne stad is dat. Via de Loire, Troyes en het Vlaams aandoende Valenciennes keerden we na 7 weken huiswaarts. Het zaadje was geplant. Hier lees je het hele verhaal.

Lees ook de leuke gastblogs, die René schreef voor Gereons Keuken Thuis.

Hauts de France

Sous vide van Bas Robben

Over Barricourt

Boles de picolat

Mannelijke foodbloggers vertellen, René Meesters

Gruissan met recept

RECEPT: een zomers recept van de hand van René. Boles de Picolat (Catalaanse gehaktballetjes)

Nodig:

700 g gehakt (half-om-half)
1 ei
50 gram bloem
2 uien
2 teentjes knoflook
1/2 bosje verse koriander of platte peterselie
250 gram groene olijven
100 gram eekhoorntjesbrood (of gedroogd eekhoorntjesbrood of champignons)
tomatenpuree, olijfolie, zout, peper.

Bereiding:

Reinig het eekhoorntjesbrood of week ze als ze gedroogd zijn.
Hak één ui zeer fijn samen met een teentje knoflook en de koriander (of peterselie). Voeg zout en peper toe en meng met het gehakt en het ei.
Maak kleine balletjes, Rol door de bloem en bak bruin in olijfolie. Houd warm.
Snipper ook de overgebleven ui en de knoflook en fruit dit aan in olijfolie. Doe ook de tomatenpuree en een half glas water in de pan. Laat gedurende 15 minuten sudderen (voeg eventueel een kleingesneden winterwortel toe). Voeg dan de gehaktballetjes, het eekhoorntjesbrood en de groene olijven toe. Doe er zoveel water bij dat de balletjes net onder staan, voeg zout en peper toe, doe de deksel op de pan en laat dit gedurende 45 minuten stoven. Doe er naar smaak kruiden bij.

Wijntip: Jonge rode Côtes du Roussillon AOP.

foto: boles de picolat van René Meesters.

05/06/202305/06/2023

Het favoriete seizoen van Gereon de Leeuw.

Nu te lezen op het Seizoenenblog van Elsa: “Het favoriete seizoen van Gereon de Leeuw zijn er eigenlijk 2. Wil je weten welke het zijn? In dit artikel kun je het lezen. Gereon “ken” ik al een tijd, niet in echt maar virtueel en het is altijd leuk om zijn blog te volgen. Zijn manier van schrijven is heel bijzonder en super interessant om te lezen. Vooral als je van eten en wijn houdt, net als ik… haha … Voor nu heel veel leesplezier!”

Mijn favoriete seizoenen zijn de lente en de herfst. In de lente op pad naar de duinen achter Zandvoort om de eerste daslook te plukken, het licht aan zee te zien toenemen en de temperatuur te zien stijgen. Genieten van het aankomende seizoen, de komst van de eerst badgasten en de tulpenvelden achter de duinen. Ook geniet ik van de stad in het voorjaar. De terrassen gaan open, er is nieuwe mode en Amsterdam ontwaakt.

In Zuid Frankrijk is de lente geweldig, velden vol rode klaprozen, de wijngaarden botten uit en dat alles onder een strakblauwe hemel. Terwijl de Pyreneeën nog bedekt zijn met een laag sneeuw. Ik vind het dan heerlijk om erop uit te gaan door de velden. Moet altijd denken aan de verrassing, die Vincent van Gogh ervoer, toen hij uit het donkere Parijs per trein aankwam in Arles. Op een gegeven moment verandert het licht.

Hier lees je alles over het favoriete seizoen van Gereon de Leeuw.

21/03/202321/03/2023

Hameau du Somail aan het Canal du Midi.

foto: au bord du Canal, hameau du Somail.

Hameau du Somail Begin maart bezocht GKT het slaperige Le Somail aan het Canal du Midi. Een pleisterplaats voor schepen met reizigers in de 17e eeuw, maar ook nog tegenwoordig. In le Somail vind je diverse adressen om je te laven en te restaureren. Dat is niet veranderd sinds de dagen, dat het Canal du Midi door 12.000 man sterk werd gegraven. In amper 13 jaar. De geestelijk vader van dit 240 kilometer lange kanaal is Pierre Paul Riquet. Van hem staat een groot standbeeld op de naar hem vernoemde Allées Riquet in de stad Béziers. Behalve belastinginner op zout voor de Zonnekoning, omringde Riquet zich met ingenieurs, wetenschappers, geografen en landmeters. Hij werd uiteindelijk de bouwmeester voor Lodewijk XIV, die het Etang du Thau verbond met de Garonne. Zo onstond het Canal Royal du Languedoc, dat je van Sète naar de monding van de Gironde bracht. Een slingerend meesterwerk met bruggen, sluizen en zelfs een tunnel (Malpas) die onder de heuvel van Ensérune doorloopt.

foto: Béziers: Allées Pierre Paul Riquet in de winter.

Le Somail is in alles een pleisterplaats. Je vindt naast de brug een mooie kapel voor een kort schietgebed, er zijn auberges en chambres d’hôtes. In het dorp staat nog steeds de grote ijstoren, la Glacière, waarin ijs uit de Montagne Noire werd bewaard, om in de zomer de gasten te kunnen verblijden met gekoelde waar. Ook nu nog voorziet de lokale parlevinker de bootmensen van eten en drinken.

foto: een oude wijnloods als boekenwalhalla.

Le Trouve tout du Livre. Dit is voor GKT misschien wel de grootste attractie van dit gehucht. Een voormalige opslag van wijnvaten aan het water werd omgetoverd tot een walhalla voor de boekensnuffelaar met maar liefst 50.000 titels aan boord. Uit allerlei tijdperken. Op elk gewenst gebied valt er een boek te ontdekken. In 1980 werd de uit Parijs afkomstige Madame Gourgues verliefd op le Somail, vestigde zich er en begon deze bijzondere boekenzaak. Een oude overkapte wijnloods, die tot op vandaag fungeert als pleisterplaats voor een boekenwinkel met meer dan 50.000 boeken, aangeboden aan lezers, toeristen en schrijvers, die er elkaar kruisen. Zij het via land, zij het via het Canal. Een niet te missen hot spot in dit prachtige gehucht. GKT zal hier nog vaak zijn te vinden.

foto: compleet oeuvre van Jules Verne uit de 19e eeuw.

LE TROUVE TOUT DU LIVRE. 28 Allée de la Glacière, LE SOMAIL 11120 SAINT-NAZAIRE-D’AUDE · +33 4 68 46 21 64

video: rondje boekenzaak in le Somail.

RECEPT: Confit de celeri van kok en boekenschrijver Pierre Winkler.

“Jullie kennen de gekonfijte eendenbout (confit de canard) waarschijnlijk wel. Lekker, gewoon met wat groenten erbij en aardappel in de vorm naar keuze. Maar je kunt dat ook omdraaien en de groente konfijten op de manier van de eend, en er dan eenvoudig gebakken eend bij geven. Dit herken je niet, maar het is gekonfijte bleekselderij. Echt goddelijk, en je verrast er iedereen mee. Supersimpel te maken ook. Moet je geprobeerd hebben. Als je niet van eend houdt kan je ook biefstuk doen of entrecote, of lamsbout. Of je houdt het lekker vega. Goed, hierbij het recept van wat er op onze bordjes lag”

Nodig:

2 struiken bleekselderij

1 fles rode wijn (ik had een goedkope merlot gescoord bij de Deka)

2 tl kruidnagelpoeder

2 tl kaneelsap en rasp van 1 sinaasappel

4 el rodewijnazijn

3 el suiker

50 gr boter

Bereiding:

Snijd de bleekselderij in heel dunne plakjes (0,5 cm). Doe samen met alle andere ingrediënten in een pan en breng aan de kook. Zet dan het vuur op een laag pitje en laat helemaal zacht en gaar worden en tegelijk inkoken totdat de bleekselderijstukjes door een filmlaag van de ingedikte saus omhuld worden. Je kunt de confit van bleekselderij eventueel nog versieren met een beetje fijngesneden bladpeterselie of rucola.

P.S van Pierre: Als je er eendenborst bij geeft, snij dan de velkant kruislings in, droog aan beide zijden met keukenpapier goed af en zout en peper de vleeskant. Verhit boter of olie in een pan en bak eerst de velkant goudbruin (ca. 3 minuten). Draai om en bak de andere kant ook nog even kort (2 a 3 minuten). Eend moet van binnen echt rosé/rood blijven, dan is ie het lekkerst. (Haal de eend dus ook ruim van tevoren uit de koelkast zodat ie op kamertemperatuur is als je hem gaat bakken)

Lees hier meer over Keukenprins Pierre Winkler.

06/02/202307/02/2023

Trudy, de fazant. Een gastblog van Rinze de Vries.

Trudy de fazant. Onlangs plaatste ik op Facebook een oproep voor leuke verhalen voor de groene editie van Gereons Mag, die rond 22 februari verschijnt. Gastblogger Rinze de Vries stuurde mij een verhaal uit zijn Amsterdamse tuin. Over Trudy, een tuinbewoonster, waarvan Rinze eerst dacht, dat zij een fazant was.

Trudy, de fazant. In mei 2002 woonde ik in een huis met een grote achtertuin in Amsterdam. Het stel dat er voor ons woonde was al oud en had lang niets meer aan de tuin gedaan. Die verwilderde tuin trok, tot onze verrassing, veel vogels, kikkers en op een middag zelfs een konijn. In het najaar zag ik een grote vogel hoog in één van de bomen zitten. Het leek wel een fazant. Grappig vond ik het wel. In Amsterdam zoveel natuur. Later zaten we aan de koffie en bleek die fazant een kip te zijn. Tevreden scharrelde zij door de tuin. Ik heb haar een bruine boterham gegeven en die hapte ze zacht tokkend weg. Echt dichtbij kwam ze niet, maar dat had ik ook niet verwacht. Na de boodschappen (het was op een zaterdag) was ze er nog steeds. Ze zat in een groenblijvende boom op een lage tak. Tja wat te doen? Maar weer een boterham onder de boom gegooid en ook die hapte ze tevreden tokkend weg. Toen het donker werd dacht ik, dat ze was vertrokken. Na nog eens goed te hebben gekeken bleek ze veel hoger in de boom te zitten. Klaar voor de nacht.

’s Ochtends scharrelde ze weer door de tuin en de hele zondag bleef ze dat doen. Maandag heb ik bij de dierenwinkel gemengd graan aangeschaft. Dit ging er vlot in en zodra ze me zag kwam ze al voorzichtig aanscharrelen die week. Een tijd lang ging dit zo door. Wij vonden het wel gezellig. Zelfs toen ze op een zaterdagochtend om acht uur luid onder ons slaapkamerraam zat te tokken. Een bakje voer en stil was onze Trudy weer. Via via hoorden we dat Tru thuishoorde op de school om de hoek. De conciërge kwam haar halen toen ik aan het werk was, want ik wilde het niet zien. Erg tam was ze nog steeds niet en ik zag al wilde taferelen van een angstige kip voor me, die met grof geweld door een nare man werd meegesleept. Dit was eind november 2002. Het kippenvoer heb ik op 30 december maar in de tuin gegooid voor de andere vogels. Mijn stille hoop, dat ze terug zou komen, had ik laten varen.

Echter het jaar 2003 had niet beter kunnen beginnen want op 3 januari scharrelde ze weer tevreden door onze tuin. Trudy was terug en voorgoed hoopte ik. De tuin werd haar domein. Ik snoeide en haalde onkruid weg. Ze stond zowat op mijn tenen te trappelen om te kijken of er beestjes omhoog kwamen als ik iets ging planten. Kleine plantjes kregen geen kans, want nijver als ze was, groef ze alles op. Op een dag merkte ik dat ze uit de tuin van buren kwam. Eieren had ik nog nooit gezien. Ook niet echt meer aan gedacht, maar ineens ontdekte ik een nest met meerdere eieren achter de omheining. En het was niet eens Pasen.

In de achtertuin is het bij een beetje snoeien en het planten van wat bessenstruiken gebleven. En een nachthok voor de kippen want ik haalde er nog twee Orpingtons bij. Trudy bleek een Assendelfter raskip. Ze had een grappig rozetje op haar hoofd. Jaren scharrelden ze door de tuin. Nijver krabbend trokken ze rond op zoek naar pieren. In de avond gingen ze in het nachthok en gelukkig legden ze daar ook eitjes. Nu 20 jaar later tuinier ik op een dakterras vol met grote potten. Ik kan vanaf het dak de tuin bijna zien. Op het dak groeien frambozen, zwarte bessen, aalbessen en bramen. Er staan kersenbomen, een perzik, pruimenbomen, nectarines en vijgen. In het seizoen verbouw ik sla, spinazie en snijbiet in potten. De groene parkieten hebben de kersenbomen al ontdekt. Ik vind het wel grappig, maar nog leuker had ik het gevonden als Trudy in weer in een boom had gezeten. Ze heeft 10 jaar bij ons gewoond en telkens als ik weer iets verplant denk ik dat ik haar zachtjes hoor tokken.

foto: Gereons oeufs en meurette in Libelle.

Dank je wel Rinze voor deze leuke gastblog. Speciaal voor jou een Bourgondisch eierrecept uit mijn kook- en leesboek Gereons Keuken Thuis: “Oeufs en meurette”, een Bourgondische klassieker van eieren gepocheerd in rode wijn met een rode wijnsaus. Deze saus is een combinatie van wijn, spek en uien. Lang inkoken maakt de saus dikker en stroperiger.

Nodig:

1 fles rode Bourgogne wijn

100 g spek in blokjes

6 sjalotjes

100 g boter

250 ml runderbouillon

8 sneden brood

2 tenen knoflook

50 ml wijnazijn

8 verse eieren

zout, peper

gehakte peterselie/bieslook

1 l heet water

Bereiding:

Snijd het spek in heel fijne kleine blokjes. Hak de sjalotjes fijn. Verhit ongeveer 20 g boter en bak de spekblokjes en sjalotjes kort aan tot bruin. Giet er 500 ml rode wijn bij en de bouillon. Bewaar de rest van de wijn voor het pocheren. Kook dit onder telkens roeren voor de helft in zodat een dikke saus ontstaat. Rooster het brood en wrijf in met de knoflooktenen. Giet in een pan de overige wijn, water en azijn en breng aan de kook. Let op dat het niet kookt maar borrelt. Breek de eieren één voor één in een kopje. Zet het vuur laag en roer het water kokende water zo dat er een kolk ontstaat. Voeg het ei toe en laat het 3 minuten pocheren. Schep eruit met schuimspaan. Doe dit ook met de andere eieren. Houd ze warm in een schaal met warm water. Snijd eventueel de randjes van de eieren bij. Als de saus goed is ingekookt, voeg dan peper en zout toe en de rest van de boter in blokjes om te binden. Niet meer verwarmen. Leg het geroosterde brood op een schaal, en leg op elke snee een gepocheerd ei. Giet de saus erover en bestrooi met wat bieslook en peterselie.

01/01/202301/01/2023

De aftrap van 2023.

De aftrap van 2023. Een nieuw jaar vol nieuwe plannen. Het voelt altijd pril aan die eerste en nieuwe ochtend van het nieuwe jaar hier aan zee. De kruitdampen zijn opgetrokken en door de wolken piepen de eerste zonnestralen van 2023. De eerste januari is voor Gereons Keuken Thuis een mooie dag om goede voornemens te maken en snode plannen te smeden. Met inbegrip van de bagage, die ik meeneem uit het jaar ervoor.

Wat ga ik doen in 2023?

Voor Gereons Keuken Thuis ben ik altijd op zoek naar gastbloggers, voor een leuk verhaal of voor een leuk recept.

Terroir blijft een grote rol spelen op Gereons Keuken Thuis en onder de hashtag #occitanie ga ik aan een nieuw Frans avontuur beginnen. Ook laat professeur Anatole Circonflexe regelmatig wat horen op zijn nieuwe eigen pagina op GKT.

Een nieuw jaar vol nieuwe plannen! Culinaire kennis en wijnkunde is in 2022 een beetje een ondergeschoven kindje geworden op mijn blog. Geïnspireerd door reizen en try outs ga ik 2023 kijken wat er beter kan in mijn gerechten. Er valt immers altijd wat te leren! Ik vind een groot nadeel van de bloggerswereld, dat er vaak 1000 in een dozijn recepten met supermarktingrediënten worden gepost. Gereons Keuken Thuis gaat zich weer meer richten op smaak, uitdaging en schwung in de keuken. Dat geldt ook voor wijnen. Want daar begon het tenslotte allemaal mee meer dan 16 jaar geleden. Tijd om in mijn nieuwe omgeving weer wijnen te gaan ontdekken.

#Nowaste, minder vlees, meer groente staan ook hoog op de agenda. Ik realiseerde me gisteren tijdens het koken, dat meer dan ooit het omgaan met resources een belangrijk onderdeel van mijn dagelijkse leven wordt. Net als een nieuw sportprojectje, want in 2022 sloeg de waan van de dag toe en werd mijn day to day sport-, zwem- en voedingsregime danig verwaarloosd.

Things will get edgier. In 2023 staat Gereons Keuken Thuis weer open voor kookboekrecensies, productreviews en event verslaggeving. Durf je het aan om je boek te laten recenseren, wil je je unieke product door mij laten testen of mij iets laten schrijven over je evenement? Be my guest. Gereons Keuken Thuis is altijd op zoek naar nieuwe input. Ik vermeld er wel bij dat ik strikter ga worden in mijn selecties en vooronderzoek.

Een spannend en uitdagend jaar 2023 ligt er dus voor Gereons Keuken Thuis in het verschiet. De aftrap van 2023, een nieuw jaar vol nieuwe plannen! Maar nu eerst nog een dagje uitbrakken.

Een heel gezond en inspirerend 2023 gewenst.

28/12/202228/12/2022

Eindejaarsrally 2022

Eindejaarsrally 2022.De kerstdagen zitten er weer op, de buikjes rond gegeten en we worden hier aan de Noordzee zee getrakteerd op een fijne eindejaarsstorm. Prima dag om bij te lezen en snode plannen te smeden voor het nieuwe jaar. Laat die zee buiten maar tekeer gaan. 2022 was een bijzonder jaar, met veel ups and downs. De derde lockdown eindigde in februari en op ons continent begon een oorlog, die iedereen nog steeds in meer of mindere mate raakt. We beleefden een mooie zomer en GKT maakte mooie reizen in het voor- en najaar. Lees meer.

Nu is de koek al weer bijna op voor 2022. Tijd om vooruit te kijken.

Er ligt sinds 10 december een mooi boek in GKT, de Druif, te wachten op bespreking, van de hand van Gianluca di Taranto, sommelier van The Jane in Antwerpen en Osteria Francescana in Modena. Een schrijver, die je aan de hand van verschillende druivensoorten van albariño tot zinfandel meeneemt in geur, kleur en smaak. Met de nodige anekdotes en humor.

Januari komt eraan, dus gaan we weer met ons allen diëten, geen alcohol drinken en stoppen met roken. Tijdens de kerstdagen heb ik me verdiept in Fit op 50, het relaas van topdokter en androloog Guy T’Sjoen, die zich op Zaventem realiseerde, dat hij graag zo wilde worden als de onberispelijke en fitte zakenman, dei hij in de lounge zag zitten. Rug recht, een gezonde uitstraling en fit. Een uitdaging voor hemzelf en anderen,, want de dagelijkse praktijk van deze arts laat vaak anders zien. Mannen met obesitas, diabetes 2 en hartproblemen. T’Sjoen schreef een leuk fitnessboek voor de bewuste man van boven de 50. Met veel motivatoren om je leefstijl te veranderen. GKT vindt het medische betoog en fitnessgedeelte heel interessant, om te lezen. Een boek, waar je wat van opsteekt.

Professeur Anatole Circonflexe, ja die van het carnet culinaire op Facebook gaat verhuizen, letterlijk en virtueel. In 2023 strijkt de professeur neer in Occitanië en virtueel verhuizen zijn postings naar GKT. Een hele verandering, maar in de loop van 2023 lezen jullie daar meer over. 2023 wordt ook een jaar, waarin ik andere foodies en bloggers van harte uitnodig eens een gastblog op GKT te schrijven. Of nog leuker zelf eens gast te zijn in mijn serie talk & table.

We gaan vegan koken, op zijn Indonesisch met het kakelnieuwe vegan kookboek van Blauw aan de Amstelveenseweg. En No Meat, no nonsense van Paul Florizoone Het format heb ik nog niet af maar het wordt een blog tijdens de groene weken van februari. Geen vlees, gene zever, heet dat.

De wijntour komt in het voorjaar ook terug zij het in een ander jasje en een andere setting. We gaan bistro-koken met de Franse kok en schrijver Stéphane Reynaud. Tot slot verschijnt eind februari de vroege groene voorjaarseditie van Gereons Mag. Mocht je denken: ik wil ook een duit in het zakje doen? Dan ben je van harte welkom met je verhaal, product of iets, dat je bezighoudt.

video: throw back duik in de Noordzee.

Ik wens jullie allen een voorspoedige duik het nieuwe jaar in.

07/04/202207/04/2022

Gruissan met gastblogger René.

Gruissan met gastblogger René. René Meesters is net als Gereons Keuken Thuis een groot liefhebber van de hexagoon. Hij reist er graag in rond en schrijft erover op zijn leuke en lezenswaardige frankrijkblog het eten is klaar. Vandaar dat ik hem regelmatig uitnodig als gastblogger. René schrijft mooie verhalen over zijn reizen zijn koken en kookboeken. Hoe toevallig was het dat hij een verhaal instuurde over Gruissan, een bijzonder Occitaans dorp aan zee, hier niet ver vandaan. Vandaag zijn relaas over daube de boeuf en Gruissan.

La tour, Le sel et la plage

Waarmee begint een blog over Frankrijk? Met het maken van een ferme pan daube de boeuf natuurlijk. Terwijl zich de geur daarvan door het huis verspreidt komen de ideeën voor het blog vanzelf omhoog en heb je nog steeds moeite met een definitieve keuze? Schenk jezelf een Pastis in en het toetsenbord begint als vanzelf woorden te spuwen. Toch? Al die mooie vakanties in Frankrijk schieten aan me voorbij. Van het meest zuidelijke puntje tot de absolute noordzijde bij Lille. Één die me is bijgebleven is die in de Lanquedoc-Rousillon, of beter Occitanië in de buurt van Narbonne. Het mediterrane weer in september speelde daarbij zeker een rol.

De grootste vakantiedrukte is voorbij en de avonden worden korter. In de smalle straatjes rondom La tour Barberousse in Gruissan gaan de luiken op tijd dicht. De warmte van de dag blijft zo langer in huis hangen. In de zomer is het omgekeerde ook waar. De luiken gaan dan helemaal niet open om de koelte binnen te houden. Bovendien hebben de Fransen niet zo’n behoefte aan pottenkijkers en die zijn er meer dan genoeg in de warme zomermaanden. In de lager gelegen bredere straten gaat de horeca gewoon door gelukkig. Dat maakt september hier zo heerlijk. De klim naar en de afdaling vanaf de tour zorgen ervoor dat het terras daar dan zeer verdient voelt. Een blond bier lacht me toe.

Buiten opstarten met een croissant, een vers stokbrood en koffie is geen straf. In tegendeel, het is een godsgeschenk. De kortere dagen komen voorlopig vooral door de zonsondergang, In de ochtend hebben we dus nog niets te klagen. Het bezoek aan Gruissan maakte ons nieuwsgierig naar de witte bergen die we op een afstandje zagen liggen. We besloten er heen te rijden. We kwamen uit bij de zoutwinning ‘Le Salin de Gruissan’. Een walhalla voor een foodblogger. De adembenemende wandeling tussen de zoutbassins en het bezoek aan de bijbehorende winkel annex museumpje maakte opnieuw dorstig en ja, ondanks dat het september was ook enigszins plakkerig. Het bijbehorende terras was helaas gesloten dus reden we naar die andere bijzondere locatie.

De kust van Gruissan is niet alledaags. In plaats van het aanleggen van een dijk om de achterliggende huizen te beschermen besloot men hier om de huizen op palen te zetten. Behalve de palen ziet de stadsplattegrond van Gruissan plage er bizar uit. Tien diagonaal geschakelde blokken met in ieder blok zo’n 100 paalwoningen. Lang geleden gebouwd voor toeristen die toen nog voornamelijk uit Frankrijk zelf kwamen. Erg uitnodigend om er doorheen te wandelen is het niet, maar het strand is er breed en we hadden nog steeds afkoeling nodig van onze wandeling bij de zoutbassins. Het was er perfect. Had ik al gezegd dat we er ook dorst van hadden gekregen? Deze keer geen bier maar een Sex on the beach bij restaurant les Chalets, typisch Frans. À votre santé!

Dank je wel René voor je gastblog!

RECEPT voor gastblogger René: daube de boeuf à la Provençale.

Nodig:

1,5 kilo runderstoofvlees
½ liter runderbouillon
2 grote wortels
4 tenen knoflook
2 grote tomaten
1 rode paprika
3 uien
1/2 Spaans pepertje
1 blikje tomatenpuree
1 glas rode wijn
olijfolie
peper en zout
2 el Dijon mosterd
zwarte pitloze olijven
3 tl paprikapoeder
bloem en boter voor beurre manié
2 laurierblaadjes
paar takjes verse tijm
4 tl Provençaalse kruiden

Bereiding:

Verhit een flinke scheut olijfolie in de braadpan en fruit hierin de ui, knoflook en Spaanse peper aan. Schep deze eruit en verhit weer olie in de pan. Bak dan ook het door wat bloem gewentelde rundvlees bruin in ongeveer 5 minuten. Voeg de wortel, paprika, tomaten en daarna de eerder gefruite uien, knoflook en Spaanse peper toe. Bak de tomatenpuree samen paprikapoeder kort in de braadpan mee. Blus af met een glas rode rode wijn en voeg de runderbouillon, mosterd, tijm, laurier en Provençaalse kruiden toe. Laat het geheel zo’n drie uur sudderen. Verwijder de laurier en tijmtakjes. Maak op smaak met peper en zout en bind het stoofgerecht met wat beurre manié. Voeg als laatste de zwarte olijven toe. Server de daube met een salade en stokbrood.

_{Over gastblogger René Meesters: René is afgestudeerd chemisch technoloog maar blogt al sinds 2010 op zijn website Het eten is klaar. Zijn passie voor koken ontstond echter al op de middelbare school. Dat hij geen kok is geworden komt apart genoeg door de chefkok bij wie René een weekendbaantje had in de keuken. Hij overtuigde hem er van dat het koksbestaan een hondenbaan is. Had hij gelijk? René zal het nooit weten. Hij bleef koken en ontdekte dat hij ook schrijven leuk vind. Dan is de combinatie snel gemaakt. Op zijn blog zien we vaak een relatie met vakanties in Europa met een voorkeur voor Frankrijk, maar ook Duitsland, Oostenrijk en zeker ook België (René woont tegen de grens aan) komen regelmatig in zijn blogs voor.}