{"id":4299,"date":"2018-03-29T08:39:35","date_gmt":"2018-03-29T06:39:35","guid":{"rendered":"http:\/\/gereonskeukenthuis.nl\/blog\/?p=4299"},"modified":"2018-04-02T11:26:11","modified_gmt":"2018-04-02T09:26:11","slug":"venetie-van-russell-norman","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/gereonskeukenthuis.nl\/blog\/venetie-van-russell-norman\/","title":{"rendered":"Veneti\u00eb van Russell Norman."},"content":{"rendered":"

<\/a>\u00a0foto: de serene cover van Veneti\u00eb<\/p>\n

Dimenticare Venezia, Russell Norman kan dat niet, al sinds augustus 1986, zijn eerste kennismaking met la Serenissima. Keer op keer bezocht hij de dogestad. Hij opende\u00a0Polpo<\/a>\u00a0restaurants in Londen en schreef er zijn eerste kookboek over, vol specialiteiten uit de bacari van Veneti\u00eb. De kunst van het delen van eten. Dat doen de inwoners van deze historische lagunestad graag. Maar er ontbrak een link in de vele avonturen, die Russell beleefde in Veneti\u00eb. Hij verbleef altijd in hotels, at in restaurants en hij ontbeerde daardoor de kunde van de cucina casalinga. Zelf je kostje in de stad bij elkaar scharrelen in winkels en op markten, zelf koken en buurvrouwen de beste tips ontfutselen. Venetiaan zijn onder de Venetianen. Dertig jaar na zijn eerste bezoek voegde Norman de daad bij het woord en verbleef 14 maanden lang in een basic appartementje om vier seizoenen lang te koken. Het resultaat mag er wezen. In Gereons Keuken Thuis ligt nu het\u00a0 nieuwe boek Veneti\u00eb, 4 seizoenen genieten van de authentieke Venetiaanse keuken. Het boek begint in augustus 1986. Toevallig bezocht ik Veneti\u00eb ook voor de eerste keer in 1986, ontdekte ik eind februari tijdens een diner met Russell in Amsterdam. Hij zat destijds met vrienden op een terras in de wat rustiger wijk Giardini. Een laatste avond, waarvan hij wenste dat deze niet zou aflopen. Vele trips volgden, kort en lang. La Serenissima had en heeft Russell Norman in de greep.<\/p>\n

<\/a>\u00a0foto: Een en al sfeer in Veneti\u00eb.<\/p>\n

Russell wilde het verschil ontdekken en maken. In thuiskeukens wordt vaak royaal en met liefde gekookt. In restaurants voeren precisie, consequentie en expertise de boventoon. Ondanks dat hij\u00a0 zelf enkele restaurants heeft is Norman zelf geen chef. De schrijver heeft altijd een voorkeur gehad voor de thuiskeuken. Recepten worden vaak mondeling doorgegeven. Zijn ontdekkingsreis begon in de Via Garibaldi, de winkelstraat van Giardini. Verse vis, groenten en de enoteca. Zijn basiskamp werd goed bevoorraad en hij kon aan de slag in zijn Venetiaanse keukentje. Vier seizoenen koken, een lonende manier om de eetcultuur en tradities van een regio te leren kennen. (De reden waarom ik altijd bij vakantiehuizen extra op uitrusting van de keuken let. Wat kan ik er allemaal maken?) Veneti\u00eb heeft veel te bieden, cultuur en een heerlijke keuken. Russell besluit zijn voorwoord door de hoop uit te spreken dat dit zo blijft voor de inwoners, wetende dat de bevolking in de lagune jaarlijks met duizend inwoners krimpt. Het moet geen openluchtmuseum worden.<\/p>\n

Maar zijn boek is niet bedoeld, om de politieke discussie over internationaal toerisme te voeren. We gaan koken en proeven. De lente, met naast mooie verhalen, gerechten als sardine-tongetjes, een waterkerssalade met tuinbonen, schapenkaas en erwtenscheuten en Venetiaanse rijst ter ere van de jaarlijkse gondelvaart op 25 april, naamdag van San Marco. Of wat te denken van zonnevis met lente asperges en basilicum, een simpel doch doeltreffend lentegerecht. De Venetiaanse kok van het Amsterdamse\u00a0Incanto\u00a0<\/a>verraste ons met een variant hiervan tijdens het diner voor Russell. Ik proefde mee van het bord van tafeldame Joke Boon.(zie foto’s)<\/p>\n

<\/a><\/a>\u00a0foto’s: Venetiaanse gerechten tijdens diner met Russell in Amsterdam.<\/p>\n

Zomer in de lagune, het water spiegelt in deze stad van dromen. Een zomerse panzanella met gerookte makreel, spaghetti Cassopipa\u00a0 van restaurant Antiche Carampane in de voormalige rosse buurt van Veneti\u00eb, een pasta vol bijvangst en een Bellini sorbet. Cocktail in dessertvorm. Ik begin het\u00a0 Venetiaanse masker op de cover steeds beter te begrijpen.\u00a0De herfst lonkt. met zwarte risotto, gegrilde polenta met wilde paddenstoelen en een “verloren vogeltjes” kebab. Gerechten alsof je op een gemaskerd bal bent. Venetianen zijn meesters in het verpakken.<\/p>\n

<\/a>\u00a0foto: verpakte kebabs<\/p>\n

De ode aan de dogestad besluit met wintergerechten, cr\u00e8me van gezouten kabeljauw (een soort brandade maar dan veel schuimiger), broodsoep uit de cucina povera, varkensvlees in melk en een gecastreerd lam voor het festa van Maria della Salute, als tout Veneti\u00eb op 21 november naar de gelijknamige basiliek trekt. Tegenwoordig via een pontonbrug. In 1986 toen ik in november de stad bezocht via aan elkaar gebonden boten en gondels. Indrukwekkend schouwspel. Ach, dat is Veneti\u00eb. Een stad vol rustiek eten, cultuur met een grote C en gemeenschapszin, waar de Venetianen dagelijks van genieten. Met het boek Veneti\u00eb heeft Russell Norman behalve een bundeling van recepten een ware kroniek van la Serenissima geschreven. Een verhaal om Veneti\u00eb en al het lekkers niet te vergeten.<\/p>\n

Toegift:<\/p>\n