Cake met olijven, spekjes en witte Mâcon

foto Mancey en de Col des Chèvres

In het zuidelijke deel van Bourgondië loopt een heuvelrug, die de Monts du Mâconnais wordt genoemd. Het is een massief van kalksteen. De heuvelrug vormt de scheiding tussen de vallei van de rivier de Grosne in het westen en de vlakte van de Saône in het oosten. Er wordt ook beweerd dat het ook de scheiding is tussen de langue d’Oil en de langue d’Oc, de twee voorlopers van de huidige Franse taal.  Eén van de meest bekende plekken is de Roche du Solutré, omringd door de wijngaarden van de Mâconnais. Deze plek wordt al sinds de oertijd bewoond. Over de Monts du Mâconnais loopt ook het monnikenpad, dat een oude pelgrimsroute is van Beaune naar Cluny. Overal op de kammen zijn tekenen te vinden van dit Middeleeuwse pad, markeringen, schuilhutten. Bij helder weer zie je in het noordoosten de Jura en naar het zuidoosten de pieken van de Alpen. Het is dus de moeite waard het pad eens een stuk te lopen. Bijvoorbeeld op de Col de Chèvres bij  het dorp Mancey. Je gaat bij de kerk steil omhoog en kunt dan het monnikenpad volgen op 450 meter hoogte. Tussen de eikenbomen door. De beloning is een fraai uitzicht over de dorpjes met huizen van grove steen, de weilanden met witte runderen en de wijngaarden. Wie weet kom je een verdwaalde das of een everzwijn tegen. En voor de hongerige mens onderweg een op zijn Bourgondisch stevige cake met olijven, spekjes en witte Mâcon. Om te voorkomen dat de wijn in de benen zakt tijdens het wandelen, drinken we een witte Mancey uit de Essentiels collectie bij terugkomst van het pad.

Nodig:

4 eieren
1,5 dl witte Mâcon wijn
1,5 dl olijfolie
250 g bloem
125 g geraspte belegen kaas
150 g  fijn gesneden zwarte en groene olijven
2 tenen knoflook geperst
150 g spekblokjes
peterselie
bieslook
1 zakje gist
peper

Bereiding:

Bak de gerookte spekjes uit. Meng de bloem, eieren, wijn, olie en gist in een kom en klop tot beslag. Voeg de kaas toe en zwarte peper. Meng daarna de bieslook, peterselie, olijven en spekjes door het beslag. Vet een cakevorm in met wat boter. Stort het beslag in de vorm en bak de cake in 45 minuten gaar in een oven  op 200 graden.
Je kunt met de ingrediënten eindeloos variëren, door bijvoorbeeld wat geblancheerde groenten als prei, wortel of selderij toe te voegen.

Experiment met zalmforelfilet

foto buiten roken!

Er hangt bij ons in het flatgebouw in de hal een mededeling dat barbecueën op open vuur ten strengste is verboden. Ik heb daarom al jaren een andere oplossing, een elektrische grill. Enkele weken geleden was ik op de markt in Frankendael en vond daar een heerlijk product. Houtmot om mee te roken. Dat gaf me meteen de inspiratie voor het experiment dat ik vandaag ga uitvoeren Zelf zalmforel roken. Aangezien een rookoventje ook niet tot de mogelijkheden behoort, heb ik zelf een rookstation geassembleerd. Van een oude vleespan met een stoomrooster van een groot Zweeds meubelhuis. Geeft meteen dat vrije Nordische gevoel, maar dan op een balkon in Amsterdam. Er liggen ook twee rode paprika’s in de oven te schroeien. Dat wordt een lekker voorgerecht vanavond. Om te matchen met de stevige rook en paprika smaak kies ik vandaag voor een volvette Chileense chardonnay. Met hout natuurlijk.

Nodig vier personen:

4 zalmforel filets
1/2 citroen
2 tl zout
2 paprika’s
3 el houtmot
olijfolie
peper
1 teen knoflook
takje rozemarijn

Bereiding:

Bekleed de bodem van de pan met aluminium folie en schep hierop 3 el houtmot. Zet het stoomrekje erop. leg de zalmfilets op een bord en bestrooi met zout. Voeg wat citroensap toe en zet 10 minuten in ijskast.
Leg de paprika’s in heel hete oven en laat zacht worden. Haal ze eruit en doe in plastic zak. Zo gaat het ontvellen beter. Ontvel de paprika’s, pel een teentje knoflook. Snijd de paprika’s in reepjes en leg in schone pot. Voeg de knoflook, rozemarijn en peper toe en overgiet met olijfolie.
Haal de zalmforelfilet uit de ijskast. Verwarm de pan op een pit buiten totdat het gaat roken. Rook de filets ongeveer 15 minuten. Laat afkoelen. Serveer met wat paprikastukjes en partje citroen.

Kijk ook eens op www.kokenophout.com voor houtmot

Gaby Zwaan zalmburgers voor kleurrijk kunstenaar

 

Via een nachtelijk gesprek op Twitter leerde ik Gaby Zwaan kennen. Hij is kunstenaar en maakt expressieve schilderijen. In eerste instantie dacht ik dat Gaby een vrouw was en veel jonger. Zo zie je dat niet alles is zoals jij je het voorstelt online.  We bleken zelfs leeftijdgenoten. Mijn belangstelling was gewekt. Ik keek op zijn site en zag een veelzijdige man die er niet voor schroomt om live de “naked cowboy” op Times Square in New York te vereeuwigen. Ik bezocht in mei zijn tentoonstelling in een hotel in Hoofddorp en was prettig verbaasd over zijn kleurgebruik en materiaal keuzes. Sommige van zijn city landscapes knallen gewoon van de muur. Gaby exposeert ook veel in het buitenland en dat decor is vaak thema van zijn kunst. Reden genoeg lijkt mij om voor hem op basis van zijn antwoorden een receptje eraan te wagen.

Wie is Gaby Zwaan. Vertel eens meer over de persoon en de kunstenaar?
De persoon en de kunstenaar zijn de zelfde… Ik geloof niet dat ik heel anders ben in mijn “gewone” leven ben, wat ik maak en maak wat ik ben..Ik doe niet zo aan wat moet en volg niet zo de kunstwereld regels. Het boeit me niet en houd ik me niet mee bezig. Ik maak wat ik mooi vind en probeer dat op leuke manieren aan de mens te presenteren. Kan in een galerie zijn en dat kan op totaal andere manier.  Als mens leef ik ook zo.. Ik hou niet zo van wat moet en zo! Ik leef daar goed bij maar weet ook dat het nog al eens tegenstand oplevert.

Wat doe je op dit moment? Wat houd je bezig?
Het meeste waar ik me op moment mee bezig houd speelt zich af op de achtergrond. Het is niet echt zichtbaar maar oh zo belangrijk. Ik sta op de grens van belangrijke stappen in mijn kunstleven. Ben daar veel over aan het mailen, spreken en denken. Daarnaast ben ik een serie kleine werken aan het maken, omdat ik eens wilde zien of ik dat kan. Ik vind het erg leuk, al moet ik zeggen dat groot groter grootst toch wel leuker is.

Vertel eens over je creatieve en kunstprojecten?
Projecten zijn een deel van wat ik doe.. Ik zou het één niet zonder het andere kunnen. Ik denk dat je door projecten te doen bij mensen in het gezichtsveld kan komen waardoor jouw kunst een kans gegeven wordt om er naar te kijken. Voor mij werkt dat goed, door projecten haal ik exposities binnen en andersom. Zou niet anders willen.
.
Wat schilder je het liefst?
Het liefst schilder ik het schilderij waaraan ik nog moet beginnen. In mijn hoofd wordt dat altijd mijn mooiste! Zodra ik bezig ben is er in mijn hoofd alweer een volgend schilderij, waar ik het liefst meteen aan wil beginnen. Ik mijd natuur en ben toch wel van de steden en trendgevoelige objecten.

Je kunst is heel aanwezig en kleurrijk zag ik in Hoofddorp en wie heeft/hebben je aangestoken?
Ik kan oprecht zeggen dat helemaal niemand me heeft aangestoken of geïnspireerd. Ik heb nooit echt kunst gekend en nooit interesse in gehad. Dat houd mijn hoofd schoon om gewoon lekker onbevangen te doen en laten wat ik wil. Buiten de kunstwereld inspireren mensen me, die doen wat ze willen. En gelukkig zijn er daar nog genoeg van.

Je komt over als een vrolijke kunstenaar, maar…. je onzekerheden?
Onzekerheden over wat ik maak en doe heb ik niet. Als je doet wat je leuk vindt en de mening van anderen daarover links kan laten liggen, is het leven heel relaxed en hoef je je niet onzeker te voelen. Tuurlijk, als ik met een nieuwe style begin of zo vraag ik me wel af of het gaat lukken, maar onzekerheid is dat zeker niet. Onzekerheden horen bij de grotere dingen in het leven zoals vaderschap en een goede man voor je vrouw zijn.

Wat is je beste kant?
Mijn beste kant.? Ik geloof erin dat elke kant van elke mens goed is. Je moet alleen weten hoe daar mee om te gaan. Dus al mijn kanten zijn “ de beste” Je moet ze alleen zien te plaatsen.

Wat vind jij een lekkere maaltijd?
Ik ben een simpele eter, maar door mijn meissie ben ik wel wat beter geworden. Ik hou van Cesar’s salade en van zalm. En mijn favoriete keuken is die uit India. Verder is de Hollandse pot ook heerlijk en de zuurkool van mijn moeder (tenminste zoals ze die vroeger maakte) blijft favoriet.

En natuurlijk welke wijn? Of gaat dat niet op voor jou?
Nee ben niet van de alcohol. Ik neem een cola light bij het eten En ja…. ik weet dat dat dood saai is, maar ja aan mijn lijf geen alcohol.

Wat lust je echt niet en waarom niet?
Spruitjes!, die smaak vind ik echt gewoon vies. Verder champignons en alles wat daar op lijkt. vind ik erg qua bite erg ranzig!

Waar ga je het liefst naar op reis?
Ik reis best veel voor mijn kunst, maar als je me echt laat kiezen, kies ik voor Hawaii. Daar heb ik zo genoten en heb zo iets nog nimmer ervaren. Het is ver weg maar mega de moeite van de reis waard.

Wil je nog iets anders vertellen….?
Nee ik vertel altijd alleen wat de mensen willen weten. Anders klets ik zo veel en dat doe ik sowieso toch al.

Kijk eens voor meer over deze leuke kunstenaar op:

THE GABYGABY STORE:  http://www.gabygabyart.com

york in vegas New York in Vegas! mooi werk van Gaby Zwaan

HET RECEPT

Gaby mijdt de natuur, is een echt stadsmens. Hij heeft veel gereisd voor zijn kunst. Voor hem wil ik dan ook een ”city style” burger maken, waar verschillende smaken uit verschillende culturen samenkomen. Ik dacht aan een sesam bagel met daarop een zalmburger, veldsla, geroosterde pijnboompitten en tzatziki. Voor de kleur grill ik er nog wat gele paprika bij. Gaby kan bij dit gerecht zijn lijf drank blijven drinken, cola light! Maar de wijnliefhebbers raad ik een Sauvignon blanc aan uit Nieuw Zeeland. Lekker crisp bij de zalm en yoghurt.

Nodig vier personen:

4 bagels
500 g zalmfilet
2 sneetjes oud brood verkruimeld
1 ei
1 tl koriander poeder
1 tl chilipoeder
zout en peper
olie om te bakken
1/2 komkommer
2 tl gedroogde munt
2 tenen knoflook
2 bekertje Griekse yoghurt (Fage)
1 gele paprika
olijfolie
veldsla

Bereiding:

Snijd de komkommer overdwars door en verwijder de zaadlijsten. Hak de komkommer in kleine blokjes en bestrooi met wat zout. Laat ongeveer 20 minuten uitlekken. Dep daarna droog. Meng 2 geperste tenen knoflook, olijfolie, munt. peterselie, peper en wat zout door yoghurt. voeg de uitgelekte komkommer toe en roer tot saus.
Houd de gele paprika boven een gas pit tot geblakerd.. Doe de paprika in een plastic zak en laat iets afkoelen. Daarna kun je de paprika ontvellen en in fijne reepjes snijden.
Verkruimel de sneetjes brood met de keuken machine. Hak de zalmfilet heel fijn met de keuken machine. Let op, niet te fijn er moet nog wat textuur overblijven.  Meng het zalm gehakt, de chili- en korianderpoeder, het broodkruim, ei en wat zout door elkaar. Maak er vier burgers van. Bak de zalmburgers aan iedere kant vier minuten. Laat daarna onder aluminium folie even rusten. Bak in een droge pan wat pijnboompitten.
Rooster de bagels.
Beleg de bagel met wat veldsla, leg de burger erop. Een flinke schep tzatziki en garneer met wat reepjes gele paprika en de geroosterde pijnboompitten. Serveer direct.

Vakantiewijn herbeleven

foto die heerlijke specialiteiten uit Nice
 

Je komt terug van vakantie. Lekker uitgerust en de auto volgeladen met die heerlijke rosé, die je elke dag in dat mooie Provençaalse dorpje bij het eten dronk. Daar moest je wel een voorraadje van meenemen. Kan je thuis alles nog eens over doen. Eenmaal terug in het ritme van alledag en gewend aan het druilerige weer in Holland, besluit je op een avond eens zo’n lekker flesje rosé te openen. Je schenkt een glas in en denkt niet slecht, maar in de Provence smaakte deze wijn heel anders. Dit is wat veel mensen overkomt. Ze zitten dan ineens met die 24 flessen Côtes de Provence of die Pinot grigio, die ze meenamen uit de Veneto. Vakantiewijn.

Naast het druivenras, de methode waarop de wijn gemaakt is, het terroir en je persoonlijke voorkeur, is er nog een element bij het drinken van wijn, namelijk de beleving. Wijn kan associaties oproepen van smaak, maar ook plekken, het eten en het weer. Misschien was je wel in een amoureuze bui of juist niet. Ik raad mijn wijncursisten dus ook altijd aan om een dagboekje bij te houden over de wijnen die ze drinken en proeven. Je kunt daarin alle kenmerken van de wijn opschrijven, de kleur, smaak, afdronk et cetera. Maar probeer ook eens te vermelden wat je bij de wijn at. Of in welk gezelschap en waar je de wijn dronk? Thuis of in een restaurant?  Of welk weer het was?  Het belangrijkste is dat je bij een wijn een associatie creëert, waardoor je je daarna altijd herinnert hoe je de wijn beleefde. In het geval van de rosé, die je meenam  uit de Provence kun je zoeken naar een bijpassend gerecht. Een uitgebreide salade Niçoise. Je dekt de tafel met dat leuke kleed van de markt. Je zult zien dat ineens de rosé weer anders smaakt. Bij de Pinot grigio maak je en pasta met mosselen en veel peterselie.  Zo wordt de wijn, die je drinkt ook een belevenis.

Deventer koek met peer en mascarpone

foto koeken bakken in Deventer
 

Op mij weblog komen weinig zoete nagerechten voor. Dat is niet mijn opzet, maar ik ben nu eenmaal niet zo’n een toetjes man. Je zult dan ook niet zo snel desserts in mijn ijskast vinden. Fruit en kaas wel, maar zoete desserts daar zit een manco.  Ik eet zoete dingen op andere momenten van de dag. Het dagelijkse taartje als ik in de Bourgogne ben. Zoete jam van mijn buurvrouw op croissants als ontbijt. Tijd dus om eens wat te experimenteren. Onlangs was ik in Deventer, Hanzestad aan de IJssel. Maar ook stad van Deventer koek. Die nam ik mee naar huis en verhip ik kreeg een idee voor een nagerecht. Het is een glaasje met koek, peer, gember en mascarpone. Lekker stevige smaken, zonder suiker. Het zoet komt van het fruit en de wijn. het frisse van de mascarpone. De koek week ik in een Portugese Moscatel de Setubal. Een glaasje daarvan bij dit nagerecht is ook lekker.

Nodig 4 personen:

2 peren
4 plakken Deventer koek
4 bolletjes stemgember
1 glas moscatel wijn
250 gram mascarpone
honing

Bereiding:

Verkruimel de koek en week deze in de moscatel. Schil de peren en snijd ze in kleine stukjes. Hak de gember fijn en meng deze met de peren. Bewaar wat peer en gember om te garneren Voeg hier wat honing aan toe. Vul de glazen met een laagje koek daarop de peren en gember. Giet er wat moscatel op. Klop de mascarpone los. Maak de glazen af met de mascarpone. Garneer met stukje peer en gember. Ik voeg nooit suiker toe aan de mascarpone. Dit kunnen de echt zoetekauwen natuurlijk wel doen.

Pittig varkensvlees.

foto drukte rond de pier

 

In de vakantie ga ik weleens de zuidpier van IJmuiden op. Moet het weer wel meewerken, anders mag je er niet eens op. Dit is één van de leukere attracties aan zee. Ik vind het al;tijd een heerlijke wandeling tot het eind en dan de grote schepen binnen te zien komen of uit zien te varen. Of om een verdwaalde zeehond te spotten. En bij helder weer zie je de hele Hollandse kust. Ook spreken de vissers mij tot de verbeelding. Uren staan zij op de pier om makrelen, wijting en andere vis te vangen. Ik vraag me altijd af , wat ze er uiteindelijk mee doen. Ik neem aan dat zij de vis niet terugzetten.

Zo’n wandeling maakt hongerig en eenmaal thuisgekomen bedacht ik een pittige stoofschotel van doorregen varkensvlees met paprika, Spaanse peper en rode wijn. Erbij past een Spaanse wijn van de tempranillo druif uit  La Mancha.

 

Nodig 4 personen:

800 g niet te mager varkensvlees

2 rode paprika’s

2 uien

1 Spaans pepertje

2 el tomatenpuree

2 tenen knoflook

tijm

6 ontvelde tomaten zonder pitjes

olijfolie

klontje boter

1 glas rode wijn

1 laurierblad

2 el bloem

2 tl paprika poeder

2 tl suiker

peper en zout

 

Bereiding:

Snijd de paprika in ringen, snipper de uien en snijd het Spaanse pepertje in ringetjes. Snijd het varkensvlees in blokjes. Bestrooi het vlees met zout, peper. paprikapoeder en wat bloem. Meng goed door. Verhit de boter en olie in een pan en bak het vlees aan. Voeg de gesneden ui, paprika en Spaanse peper toe en fruit even mee. Voeg de tomaten puree toe. Bak alles nog kort en blus af met de rode wijn. Voeg gehakte knoflook, laurier en tijm toe. En als laatste de ontvelde tomaten en de suiker. Laat het geheel anderhalf uur sudderen. Voeg eventueel wat water toe om aan branden te voorkomen. Serveer deze stoofschotel met wat tuinbonen met roomboter en bieslook.

 

 

Normandische appelomelet

 

foto: gemaakt van ansichtkaart

Groene weilanden, ruige kusten, mooie boomgaarden onder de lage luchten. In dit fraaie landschap staan de typische vakwerkhuizen waarin de bewoners koken met alles wat het Normandische land biedt. Appels, vlees, vis, crème fraîche, boter, kaas eieren. En terwijl ze bezig zijn  een “trou Normand,” of te wel  een glaasje calvados tussendoor. Vandaag eens een dessert, een Normandische appelomelet. We drinken er natuurlijk een cider bij, het liefst een cidre doux. De zoete variant.

Nodig voor 8 stukken:

8 eieren
3 stevige appels
150 g suiker
75 g crème fraîche
80 g boter gezouten
1 glas calvados
poedersuiker

Bereiding:

Schil de appels en snijd ze in parten. verhit 50 gram boter en bak de appels kort aan.  Breek de eieren in en kom, voeg de helft van de suiker toe en klop luchtig. Voeg de rest van de boter toe aan de pan en maak een omelet. Meng de calvados, de rest van de  suiker en crème fraîche door elkaar. Verwarm de oven op 220 graden. Bestrijk de omelet met dit mengsel en zet 10 minuten in hete oven. Bestrooi voor serveren met wat poedersuiker.

Jeffrey Greene, tagliatelle with sea marsh foods

 Picture of Dutch and English copy of  books
I invited chroniqueur Jeffrey Greene to participate in “geprekken en gerechten” (conversation and recipes) Many years ago I read a book from his hands called “French Spirits” A story on living in in former presbytery in the smokey hills of Burgundy. In that time I did not visit this region often. Later I found the same book in Dutch in my parent’s house in Burgundy. It is translated by the mother of a dear school friend.  It is always nice to reread some parts from this book, especially when you are in a tiny Burgundian village. Jeffrey writes about the people he meets in a very colorful way. So I contacted Jeffrey in Paris. Kindly Jeffrey sent me another book, titled ” The golden bristled boar” He has dugged into the life and background of this beast. But Jeffrey does more things. He teaches creative writing and he is now researching on edible things from te wild. Quite a topic and a trending one.  Let’s see if  I can write him a recipe, that  reflects  his knowledge on Burgundy, animals and wild edible things. And needless to say a combination with wine is made.
Who is Jeffrey? Tell me some more
I grew up in a shack-like house in the New England woods with a rather eccentric young mother and father.  My mother was a teenage runaway from a grim boarding school, her head full of fanciful ideas of creating a family and living off the land based on M.G. Kains’ book Five Acres and Independence.  My father came from a typical Jewish family in New York’s Lower East Side.  Sent to art school to study textile design for the family business, he made himself the family’s black sheep by becoming a sculptor instead and marrying a sixteen year old.  My parents’ attempts at raising goats and planting a garden turned out to be resounding disasters with deer and rabbits decimating the garden and the goats poisoning themselves on laurel. However, my father was a naturally gifted hunter-gatherer.  He never hunted game, but he gathered wonderful bounty from the seaside or berries from the woods.  Our having to move to the city when I was eleven was a great disappointment for me.  I was a shy kid who enjoyed solitude and the woods suited that.  My mother was too isolated though and took a job at Yale University, and my parents divorced.
Although I’ve gone on to become a professor, poet, and author, I’m someone who likes to make things—whether it’s building walls and bookcases or cooking dinner.  I’m ultimately more physical than intellectual.  I think that comes from my early years in the woods.  My writing comes from this too—it springs from things, thingyness—observant of how the senses are engage.  The rest is character and place.
When did you move to France and how did you adapt to French life and habits?
 To be honest, it never occurred to me that I would leave America, that I would become a permanent resident in France, a kind of dual citizen, not officially, but in every other sense, an insider and outsider in two countries.  It was not an overt decision like ones my ancestors made, immigrating to America for economic opportunities or to save their Eastern European skins.  My life in France crept up on me.  In 1986, I was finishing my graduate studies in Texas, and my mother gave me a call, “I’ve got good news!  I will be on sabbatical at the Pasteur Institute in Paris.  Why don’t you come an write for a year?”  So instead of being a responsible, freshly minted Ph.D., hunting for a junior faculty position in some forsaken place, I came on quixotic impulse to Paris to be a writer.  I soon found myself at Castello di Gargonza in Tuscany, sharing a dinner that included crostini, pasta with artichoke, and wild boar stew with my mother’s boss, Mary.  Who knew I’d end up marrying a molecular biologist in a foreign country?  It seemed like a conspiracy of improbables.
For a decade my life was complicated, because I did get a faculty position at a university in New England and could have supported a small family on phone bills and travel.  But my sense of home slowly shifted to France, particularly after Mary and bought an old deserted presbytery (priest’s house) in northwestern Burgundy.  We were living such a privileged life between the country and Paris.  Eventually, I made the decision to give up my tenured position and devote my time to writing.  Fortunately, I was asked to teach at the American University of Paris, which is a great pleasure.  I love working with our young people coming to us from all over the world.
You wrote me that you were researching a book on edible things from the wild, why did you start these activities?
 My father had a huge influence my hunter-gather habits.  He fished, caught crabs, and gathered oysters, clams and oysters.  My brother and I joined him in these activities.  Simply, it was the most fun thing we did together, while he still lived with us.  Even now, as my father approaches 90, the woods and seaside provide pure joy for him.  He was a child of the Depression and his motivation as hunter-gatherer instincts seemed primarily based on getting something for nothing or a kind of treasure hunt.  It was my mother who instilled the value and pleasure derived from healthy natural foods.
When I came to France, I began collecting mushrooms and that alone became a passion.  I was writing for a different book, one about how I saw myself as an American transplant in France, in fact how imported my sense of Thoreau and Emerson, American transcendentalists, to the French forests.  I approached the subject through wild mushrooms, describing not only the pleasure of looking for them and their earthy, nutty, even smoky flavors that they add to cuisine but also the problems, how they absorb and concentrate radiation, heavy metals, and chemicals.  It occurred to me that wild edibles, a popular topic, could be approached in important ways, including their role in culture, art, and survival.
You wrote a book on buying a presbytery in a small village in Burgundy, where you still live. Has anything changed over the years?
 Yes, I wrote a book called French Spirits, which was translated into Dutch among other languages.  The village I wrote about is Rogny-les-Sept-Ecluses ( Rogny of the seven locks), which has the Loing River and the Briaire Canal running through it.  Built in the 1600s, the Briaire Canal is the first canal in Europe linking two river valleys—those of the Seine and the Loire.  Much has changed in the twenty years since we bought the old deserted presbytery.  Part of the charm of the village was that it seemed completely lost, and our neighbors were woodsmen, sheep farmers, and masons, people with country savvy and worked with their hands.
The ports on the canal and the river were renovated, a park built, and some parking put it, so the town has become something of a minor tourist destination.  Also a number of the old houses and the eleventh-century church next to our house were restored.  Of course we’ve don’t major renovations and restoration work.  Our gardens are thriving as is the old curé’s orchard.  My book turned out to be aptly named; many of the main characters have become French spirits.
Another book from you hand is on boars, that are abundant in Burgundy,  you even learned how to butcher a half boar, what is you most striking anecdote on this animal?
 The Golden-Bristled Boar: Last Ferocious Beast of the Forest was so much fun to write.  In many ways, it was a sequel to French Spirits, since the main setting is the same as are many of the characters.  Of course, many of experiences are recounted in the book.  The wild boar and close relative the feral hog have become the number one animal outlaw in the world, and they’ve had an extraordinary relationship with humans, particularly in Europe and Asia.  They figure in art, myth, cuisine, and even the founding of early civilizations.  Burgundy is overrun with wild boars as is Germany, Italy, and elsewhere.  This anecdote doesn’t appear in the book, but while I was doing a nationwide book tour in the United States I received an email from my personal doctor, who is a nature lover and helped connect me to a forestry expert who becomes a major character.  He was on a major highway just outside of Paris when a group of wild boars caused a six-car accident.  Only my doctor was still able to drive.  Wild boars cause 14,500 accidents in France, more than any other large animal.
 I have the feeling that you are a dreamer. If you had to choose, only one option is possible, between being a writer or adventurer? What would it be?
 Yes, I am a dreamer, which is different from being an adventurer.  I have friends, mainly journalists who are far more adventurous than I am.  They are driven to experience life’s extremes, often in awful war zones in Africa, the Balkans, Asia, and the Middle East.  It’s not just war, but some go off to exotic places to report on nature.  I admire them—they are our witnesses.  Making a life in Europe seems to me a true privilege and maybe an adventure only in taking professional risks for love and a richer life.  So this question is for me.  Nothing keeps me going more than having a project at my writing desk.
Which plant do you like the most and which one you dislike? I am very curious about that
 This is one of the hardest questions I’ve ever been asked.  All plants are amazing and a discussion of grass is hugely important, since life as we know it is sustained on grass.  And who doesn’t love violets or field poppies or wild daffodils or cyclamen or any wild flower.  The plant that amazes me is the snowdrop.  They are the first sign of spring and they generate warmth to melt through snow.  You see them take over the ground of forests here, and the wild daffodils.  It’s truly magical.
 I should say nettles and brambles, since I’m at constant war with them.  My legs are burning now from yard work and nettles.  But I wrote a book called Water from Stone about land restoration, the protection of endangered species, and environmental education.  When you change natural environment situations, certain native plants or exotics can take over and create hugely limited environments.  The ash-juniper does that in Texas.
 As an American, what did wonder you the most in Burgundy ?
 I don’t think Americans know too much about Burgundy, which is a huge region in France. They’ve heard of the wines and the cuisine.  Americans tend to go to Paris, Normandy, and Provence.  I saw a movie when I was very young that was set Burgundy, and I had a vision of gentle rolling countryside, hidden chateaus, forests, and misty world full of deer and wild boar. That’s what much of it is—a beautiful harmony of forests, rolling countryside, rivers, ponds, and fecund earth.  It’s hardly a wonder that the Neanderthals and early Homo Sapiens lived there and that there was always a significant human population.  There is much more—some of the most gorgeous Romanesque churches with carved capitals, a unique art giving insight into the both the secular and the religious life in the medieval world.  Abbeys, chateaux, and hospices.
You also write poetry, can you share something on this topic?
What is the difference between Van Gogh or Rembrandt or the great Flemish painters and the greatest poetry of their time.  These are pure arts, the creative foundations since the cave painters and oral tradition, which was in poetry.  I started out as a poet, and I’m just finishing my fifth collection.  It’s a pure art.  I love writing the prose because it really is fun and engaging, but poetry matters deeply to me.
Speaking of food, which dish you prefer the most? And of course what food you do not eat?
To pick out a single dish seems almost impossible—I love everything from macaroni and cheese and pizza to dinners we were taught to prepare by the French president’s personal cook.  I love to cook, and I love trying different ethic recipes.  If I had to choose one thing, it would probably be lobster.  I used to dive for lobsters at night as a kid.  Now it’s impossible to afford them.
 What I wouldn’t like to eat is easy—brains, although I’ve probably eaten a lot of brains without knowing it.  Now that I’m writing a book on wild edibles, there a ton of things that I’m worried about eating but will have to try.
Which wines do you like? Since you are in Burgundy it most be more.
 Our village is in northwest Burgundy.  Believe it or not, the closest wines to us are Sancerre, Menetou-Salon, and Pouilly Fumé and on the Burgundy side Chablis and wines in the north, mainly white.  We love these wines.  My wife is a scientist and I’m a professor, and we don’t have much money to invest in wine.  We love wines from all over.  I still have to say Burgundies are my favorite.  It’s still the wine we go to producers, and we put away to age.  The trick we use is to go to restaurants in the Côte de Nuits and Côte de Beaune, and get recommendations for wine with food and if it’s good we get the producer’s address and buy for the future.  Our big splurge is on Volnay and Pommard.  Santenay is great, Savigny les Beaune, Chassagne Montrachet.  It’s not cheap.
What else do you want to share?
 My mother is Gretchen Van Blaricom, and she is half-Dutch.  She’s proud of it.  Obvious that makes me a quarter Dutch.  We have the most extraordinary Dutch friends in our part of Burgundy.  I can’t believe how many they are, and they are among our closest friends.

Picture cover of Jeffrey’s book

THE RECIPE

The Netherlands is a country of rivers and estuaries. Its shores, mudflats and beaches are full of edible wild things. Jeffrey went  all the way to Amsterdam to collect a boat, that he will use when he gathers wild edibles.  His wonderful story and ofcourse his Dutch descent this gave me the clue for his recipe. The dish I made for Jeffrey is a pasta dish with wild clams (kokkel in Dutch), Dutch shrimps, the grey ones, and salty vegetables like grasswort (salicornia Europea) and sea lavender (limonium vulgare) from the southwestern province of Zeeland. They can be found growing on the so called “kwelders” or sea marshes.
The wine to pair this dish is a white Burgundy form the village of Mancey in Southern Burgundy, “Mâcon Mancey  “Les Cadoles”  Blanc”  The dish, the wine and the terroirs will have a gathering of their own. I hope Jeffrey enjoys it. I wish him a lot of succes while exploring, gathering, eating and writing (on) wild edible things

Ingredients 4 persons:

300 g of tagliatelle
1 kg of wild clams
250 g  peeled shrimps
150 g grasswort
150 g sea lavender
1/2 lemon
1 chopped onion
1 glass of white wine
olive oil
butter
salt and  black pepper
parsley

Preparation:

Cook the pasta according to the instructions on the package. Put aside for later use. Rinse the clams a few times in salted water. This will take some time, because clams can contain a lot of sand! The last rinse should be done with fresh water. Gently rinse the vegetables and shake them dry. Never leave these vegetables in fresh water because they are used to salty waters. Cook the grasswort  for 3 minutes al dente. Heat 2 tbs. of oil in a big casserole, stir fry the chopped onion. Then add the clams and  the glass of wine. Put the lid on and leave the clams to cook for about 8 minutes. Shake the pan from time to time. Get the clams out of the casserole and save some of its cooking moisture. Put a knob of butter in the pan. Add the grasswort, the tagliatelle and some of the cooking moisture. Let this warm gently on a low fire. Put the clams back in the pan and mingle gently with pasta and vegetables. Finally add the shrimps and sea lavender. Season with some salt and  black pepper. Serve this dish on plates. Give it a dash of lemon juice, put on a tiny knob of butter and a sprinkle of chopped parsley.

To vary this dish you may also use razors, American immigrants on our shores, to be found on every beach or mudflat. (picture)

 

Blog nr. 100 recept voor de kaasmeisjes uit Bourgondië

Photo: Ghislaine Dangoin
Enige jaren terug las ik in het tijdschrift “Leven in Frankrijk” het verhaal van  de  kaasmeisjes uit Bourgondië Suus en Paula van der Linden-Beck. Zij staan op Bourgondische markten met hun eigen Hollandse kazen.  Zowaar een bijzonder verhaal, omdat de Bourgogne waarschijnlijk de hoogste kaasdichtheid heeft van Frankrijk. Beide vrouwen verruilden hun professionele leven voor het bestaan op het platteland tussen de weilanden vol Charolais vee. Ik vind hun verhaal bijzonder, te meer omdat ik deze streek redelijk ken en er veel moed en durf voor nodig is om iets te starten. Benieuwd als ik ben naar hun relaas en het ondernemen en leven in Frankrijk, nodigde ik ze uit om mee te doen aan gesprekken en gerechten. In hun recept speelt kaas in ieder geval een rolletje.
Wie zijn Suus en Paula van der Linden. Vertel eens iets over  jullie zelf?
Tja… waar te beginnen en eenmaal begonnen waar te eindigen??
Ik kan eigenlijk in deze iedereen het beste doorverwijzen naar www.emigreermagazine.nl editie juni 2012, daar staat ons verhaal eigenhandig opgetekend (met plaatjes!!) over onze emigratie en onze achtergrond.
Wat doen jullie op dit moment? Wat houdt jullie bezig?
Letterlijk zitten wij op dit moment op het terras van onze riante tuin te genieten van een koud roseetje en het spectaculaire uitzicht. Een uitzicht dat nooit went, we zitten er al 9 jaar met open mond naar te staren. Globaal gezien bestaat de rest van ons bestaan ook vooral uit genieten, dat deden we in Nederland al maar dat doen we hier in de zuid Bourgogne eigenlijk nog meer.
De lijst van zaken die ons bezighouden is niet zo heel gek lang, we bestieren ons eigen bedrijf en proberen ver uit de buurt van stress situaties te blijven hetgeen goed lukt. Naast het werk smullen we van de Franse streekgerechten, de beroemde Bourgogne wijnen, leren we ons uit te drukken in deze zalige taal, maken we vrienden waarmee we dan weer gaan zitten eten en wijn drinken en waarvan we de taal nog beter leren… en ziet, zo is de cirkel weer rond!
Vertel eens over jullie vertrek naar de Zuidelijke Bourgogne? Hoe is dat ontstaan?
In den beginne was er ons huis hier, gekocht als vakantieverblijf waar we idioot vaak naartoe reden, men verklaarde ons voor gek, onze hand niet omdraaiend voor de hoeveelheid kilometers echter ging de terugweg ons steeds meer tegenstaan. Terug naar onze stressbanen en de vanaf Brussel zich opeenhopende verkeersdrukte die de dichtbevolktheid zo bijzonder goed illustreert om kort te gaan: we wilden niet meer weg en op een dag hebben we besloten te blijven.
Hoe hebben jullie je aangepast aan het Franse plattelandsleven?
Niet eigenlijk. Wij zijn gewoon wij en natuurlijk spreken we de taal, betalen braaf aan de Franse fiscus, betrekken producten als mede hand en spandiensten van de locale bevolking maar veel meer acties vereist het niet. “Simple comme bonjour”.
En natuurlijk de Fransen aan jullie?
Van het zelfde laken een pak. Als je zelf met een positieve insteek ergens aan begint heb je de helft al gewonnen. Overigens is 95% van onze klantenkring Frans, gewoon de locale bevolking. Dat was ook ons doel en dat is dus gelukt, je zou overigens anders ook nooit de winter overleven maar dat percentage alleen al spreekt voor zich.
Wat zouden jullie gedaan hebben, als jullie niet in de Bourgogne waren beland? Ook een buitenlands avontuur?
Niet speciaal nee. We hebben eerst in Nederland gezocht naar een wat vrijer onderkomen, minder straat, meer tuin, uitzicht, groen, rust, stilte en dergelijke maar dat wat wij zochten is binnen Nederland voor ons vrijwel onbetaalbaar. Vandaar dat we mede gedreven door de gedeelde liefde voor Frankrijk naar de Bourgogne zijn uitgeweken.
Wat is minst aantrekkelijke kant van het leven op het Franse platteland voor jullie? En dan meteen de meest aantrekkelijke?
Waar je aan moet wennen zijn de afstanden. Alles is ver. Verder moet je hier altijd rekening houden met het grote “repas-gat” tussen de middag waarin in feite heel Frankrijk stilligt. Je moet daar altijd voor je gevoel omheen plannen.
Op andere tijden een restaurant inschuiven voor een hapje dan strikt tussen de middag is ook lastig.
De rest is aantrekkelijk. De ruimte, de natuur, de ongelofelijke afwisseling in landschap, de gezellige dorpjes, de anti sloop mentaliteit want er is toch ruimte zat waardoor er oeroude gebouwtjes, kerken, krakkemikkige hutjes, oude stationnetjes als ware het vanzelf op hun plaats blijven staan. Geschiedenis schept sfeer, denk maar aan een oud huis. Naast het lekkere eten en drinken ook de eetcultuur, de Franse flair, de gulheid op het platteland, het mooiere weer en ga zo maar door. Wonen in een prachtige omgeving in een erg gezellig land.
Wat kunnen jullie over kaas maken/affineren vertellen?
Over kaasmaken niets want wij maken zelf geen kaas. Wij verkopen Hollandse Ambachtelijke kazen en die kun je hier niet maken, dan zouden het “Franse kazen naar Hollands recept zijn”. Voor Hollandse kazen met die keur aan specifieke smaken heb je Holland nodig, Hollandse boerderijen, Hollandse koeien, geiten en schapen, Hollands gras etc..
Affineren doen wij wel, vandaar de zin onder onze bedrijfsnaam:
Fromage Artisanal Hollandais, Affiné en Bourgogne.
De kazen die wij affineren komen jong binnen om hier ter Bourgogne door te rijpen en op smaak te komen.
Was het moeilijk of juist makkelijk om op markten terecht te komen?
De hangt geheel en al van de betreffende markt en het gemeentelijk beleid af. Op de ene markt hebben we een jaar moeten wachten en officieel een verzoekschrift moeten schrijven voor de aanvraag van een vaste plek, op de andere markt hadden we onze vaste plaats al na twee weken.
Inmiddels hebben we overal onze eigen vaste plek, weer een stressfactor minder.
Wat vinden de Fransen van jullie kazen?
De meeste Fransen zijn net als de meeste Nederlanders gek op kaas. Nederlandse kaas heeft een slechte reputatie wegens het aanbod van naar plastic smakende zogenáámde Goudse kazen in de supermarkt en daarnaast heeft Frankrijk zelf een keur aan kazen maar eenmaal geproefd worden de kazen die wij verkopen met open armen ontvangen.
Overigens is de Franse kaaskeuze hier in de zuid Bourgogne juist niet zo groot, er worden hier voornamelijk van die kleine ronde geitenkaasjes gemaakt. Voor het veel grotere assortiment moet je een stuk zuidelijker zijn.
Staan er nog andere projecten op stapel?
Behalve genieten? Nee hoor, niet direct behalve dan het verder verfijnen van onze zaak waar we bijzonder veel plezier in hebben en het in stand houden van wat we hebben opgebouwd. Daarnaast zien we wel wat er nog komt opborrelen.
Wat vinden jullie een heerlijke maaltijd?
Hemel! Dat loopt zeer uiteen. De Bourgondische traditionele keuken vinden wij heerlijk, salade met gesiers, entrecote, escartgots, kaasplankie uiteraard. Maar ook racletten in de winter of een Thaise maaltijd,  de Indonesische, Italiaanse, Vlaamse keuken of Spaanse tapas heerlijk! En als we een enkele keer in Nederland zijn: Chinees halen! en dan zo uit die bakkies opeten.
En natuurlijk welke wijnen, ik weet dat één keuze niet mogelijk is, gezien de keuze in Frankrijk?
Dat hangt uiteraard van het moment, het seizoen en de gerechten af maar samenvattend komen wij vaak uit op witte wijnen nou, dan kun je hier je lol op natuurlijk! Santenay, Pouilly Fuissé, Viré Clessé, Saint Véran, Chaintré, Givry… Maar een mooie rode slaan wij ook niet makkelijk af, een vriend van ons is Wijnboer en maakt een heerlijke Beaujolais gerijpt in eiken vaten, maar een volle rode Merlot kan ons ook zeer bekoren. Van wit en rood smullen wij, rosé slobberen wij meer (klok klok op het terras) maar kan ook erg lekker zijn. En vergeet niet de heerlijke Crémant de Bourgogne, de Champagne uit de Bourgogne zeg maar, daarin is én veel keus alsmede kwaliteit te vinden. Ach Frankrijk en wijn! Kan er niet over óphouden!
Wat lusten jullie echt niet en waarom niet?
Ik ben persoonlijk niet dol op oesters, heb het wel 2X geprobeerd want zo ben ik opgevoed: eerst proberen, dan oordelen! Eerst proeven en dan pas met peper en zout gaan gooien! Moest van mijn moeder en ze had gelijk. Maar met oesters ben ik eruit: Zonder dienstdoende arts die kan reanimeren begin ik er niet meer aan. P krijgt ze wel weg maar ze bestelt ze nooit dus… Verder zijn wij allebei niet te porren voor zaken als tripes (pens) en bijvoorbeeld andouilettes (die bleke worsten).
Verder eten wij vrijwel alles wat zich als eten voordoet. Proberen graag dingen uit en zijn allebei dol op koken.
Jullie wonen nu in Frankrijk.. Waar gaan jullie het liefst naar op reis?
We blijven graag in eigen land. Vroeger betrof dit land ook doorgaans onze vakantiebestemming en dat is eigenlijk zo gebleven. Frankrijk is ongelofelijk veelzijdig qua landschap, je hebt er alles, zee, bergen, laagvlaktes, hoogvlaktes, rivieren, meren, dorpjes, steden, bossen, ruig, rustig etc… terwijl je toch overal die typische Franse gezelligheid aantreft.
Een weekje naar bijvoorbeeld een Grieks eiland vinden we ook lekker mits de honden als handbagage mee mogen!
Wil je nog iets anders vertellen….delen?
Natuurlijk! Je bent ondernemer of je bent het niet!
Suus en Paula VAN DER LINDEN
Fromage Artisanal Hollandais affiné en Bourgogne
Wij zijn te vinden op de volgende markten:
Maandag: Marcigny
Donderdag: Gueugnon
Vrijdag: Digoin
Zaterdag: Cluny
Zondag: Chagny
Met zeer veel dank voor je belangstelling Gereon!
Hartelijke groeten,
Suus en Paula
foto de rijpende kazen
Het recept:
Voor deze ondernemende dames heb ik een recept voor kalfsvleesrolletjes gevuld met salami en natuurlijk wat belegen  Hollandse kaas. Erbij een saus van tomaat, courgette en witte wijn. Samen met de rosé van domaine la Rizolière uit de Beaujolais een heerlijk gerecht voor op het terras. Met natuurlijk het uitzicht op de prachtige zuidelijke Bourgogne. Geniet ervan.
Nodig 4 personen:4 kalfsschnitzels
100 g belegen kaas
100 g salami
1 eigeel
1 el citroenrasp
8 tomaten
1 courgette
1 sjalot
2 tenen knoflook
1 glas witte wijn
oregano blaadjes
tijm blaadjes
peterselie gehakt
bloem
150 geraspte oude kaas
boter
olijfolie
peper en zout
touw of prikkers

Bereiding:

Rasp de belegen kaas. Snijd de salami heel fijn. Voeg de eidooier toe en meng goed. Vul de schnitzels met dit mengsel en zet vast met prikker. Rasp de oude kaas en strooi deze op bakpapier. zet de oven op 180 graden en bak de kaas kort tot een krokantje. Dit is later garnering. Bestrooi het vlees met wat bloem waar peper en zout aan is toegevoegd. Verhit de boter en olijfolie in een pan. Bak de kalfsschnitzels kort aan. zet het vlees afgedekt met folie in een oven van 80 graden. Ontvel de tomaten en haal zaadjes eruit. Snijd de tomaten in hele fijne blokjes. Snipper het sjalotje, hak de tenen knoflook fijn. Haal de zaadlijsten uit courgette en snijd in hele kleine blokjes. Fruit het uitje en de knoflook in wat olie. Voeg de courgetteblokjes toe en roerbak kort. Blus met glas witte wijn. Voeg de tijm, oreganoblaadjes en citroenrasp toe. Laat kort sudderen. Voeg als laatste de tomaten blokjes toe en zet vuur uit. Haal het vlees uit de oven, leg in schaal en giet de groentesaus erover. Bestrooi met gehakte peterselie. Garneer met de krokantjes van oude kaas.
Serveer dit gerecht met wat met knoflook en olie gebakken spaghetti.

High tea recept foodblogevent juli

foto Basilius kathedraal aan het Rode Plein
 

Het is zomer en in deze julimaand is het thema van het foodblogevent high tea.Nu ben ik zelf niet zo een theeleut, maar in de buitenlucht aan een mooie tafel genieten van zoete en zoute hapjes is wel aan mij besteed.  Ook heb ik altijd met plezier high tea workshops gegeven. Misschien toch maar weer eens doen. Mijn favoriete hapje voor bij een high tea is natuurlijk de blini. Een mooie samovar ernaast met zwarte thee en je waant je in je eigen datsja. De blini veroverde mede dankzij Russische adel Europa in rap tempo in de negentiende eeuw. De toepassingen zijn dan ook eindeloos. Ik beleg de blini’s met gerookte forel met bieslook, zalmtartaar met zalmeitjes. Bij de blini”s drink ik graag een glas crémant de Bourgogne.

Nodig voor circa 20 blini’s:

1/2 zakje droge gist
250 ml melk
150 g boekweitmeil
2 eieren
1 tl suiker
zout
boter of olie om te bakken
50 g bloem

Beleg:

150 g gerookte forel
paar takjes bieslook
zure room bekertje
150 g verse zalm gehakt
takjes dille
potje zalmeitjes
citroen sap

Meng gist en 100 g boekweitmeel en de helft van de melk door elkaar. Beslag een uurtje op een warme plejk laten rijzen. Eieren splitsen, dooiers los kloppen met zout en suiker. 25 g boter smelten in warme melk. roer dit dan door het gerezen beslag. Schep de rest van het boekweitmeel en bloem erdoor. Klop de eiwitten stijf en spatel door beslag. Laat nog eens een half uur staan en bak dan de blini’s in een poffertjes pan of met een eierring. Bij een poffertjespan worden het er natuurlijk meer.

Hak de bieslook fijn. Snijd de forel fijn. Besmeer alle blini’s met zure room. Doe de fijngehakte zalm in een kom met wat dille zout peper en citroen sap en zet even weg. Beleg de blini’s met de forel en de uitgelekte zalmtartaar. Leg op de forel wat bieslook. En garneer de zalm met wat zalmeitjes en een takje dille.

Enjoy your tea.