ACBM op zoek naar verloren tijden


foto Nancy place Stanislas (internet)

Opzij cupcakes, opzij nieuwerwetse fratsen, in papiertjes met hartjes, met glazuur,  met crèmes en  in allerlei kleurtjes. De madeleines komen eraan! De oermoeder van alle cakejes. Geen gedoe, maar gewoon bedacht door ene Madeleine uit een dorp in Lotharingen. Zij bakte ze in een schelpvorm voor de afgezette Poolse koning Stanislas, die in 1738 de hertog van Lotharingen werd. Zoals zovelen  tegenwoordig was hij een echte cake adept,  want behalve de madeleine wordt ook de baba au rhum aan Stanislas toegeschreven. Hij liet de traditionele kugelhopf cakejes drenken in Malaga wijn. En noemde deze Moorse cakejes Ali Baba.
Ook een andere Bekende Fransman (heet dat zo?) uit de negentiende eeuw had iets met de madeleine. Marcel Proust doopte ze in zijn jasmijn thee, terwijl hij gezeten op het terras van een hotel in Cabourg mijmerde over deze cakejes als metafoor in zijn grote werk “à la recherche du temps perdu”. Op zoek naar de verloren of is het de in te halen tijd? Die vraag kun je stellen. Daarom bombardeer ik de madeleine tot vervangster van de cupcake. En waar ga ik ze in dopen? Dat heb ik al bedacht. Een stroperige, donkerbruine, zoete PX sherry. En dan maar mijmeren.

Nodig 12 stuks

bakblik in schelpvormpjes (Carrefour)
2 eieren
merg van een vanillestokje
125 gram fijne suiker
100 g witte gezeefde bloem
125 g boter
1/4 tl  bakpoeder
1/2 el citroenrasp erg fijn


Verwarm de oven voor op 200 graden. Meng in een kom de eieren, citroenrasp en vanille. Voeg beetje de suiker toe terwijl je met een garde blijft kloppen. Klop het geheel tot een mooie massa. Na vijf minuten kan het meel en bakpoeder er beetje bij beetje bij. Klop tot een luchtig deeg. Als laatste kan de gesmolten en afgekoelde boter er door worden geroerd.
Vul de schelpvormpjes met 2/3 beslag. Bak de madeleines ongeveer 10 à 12 minuten. Als de randjes loslaten zijn ze gaar. Snijd de cakejes los en laat afkoelen.

Talk and table Jeff Titelius, a travel wizzard


 foto Jeff Titelius the travel wizzard
For some time now, I’ve been following Jeff Titelius, a travel wizard and freelance writer. He is the founder and writer of Our conversation started on the social media, because Jeff never seizes to send out the most beautiful pictures and stories. I became an ardent follower of his posts. Whether it is about Alsatian villages, olive oil from Bramasole or even our own tiny country The Netherlands, Jeff tells you a story. He has stories on snowy Bavaria, golden Tuscany, city life in London and Paris on which he poses the question could these two cities be your gateway Europe? That is when I came in. I invited Jeff to join my series “gesprekken en gerechten” ( Talk and table) Let’s see if we can conceive a dish for this multitalented guy, from the answers he provides to my questions. Needless to say, this willl be an international dish travel and foreign exciting ingredients to be in it.
Who is Jeff Titelius? Tell me some more.
I am freelance travel writer inspired by all things European, from storybook villages nestled in majestic settings, to magnificent art and architecture, to intriguing cultures with centuries of history, and the pure visual romance of scenic landscapes throughout the European continent. Wanderlust courses through my veins and my passion for exploring new places runs deep. I daydream of European adventures 24/7 and look forward to this lifelong journey to undiscovered worlds. With journal and camera in tow, I am off!
How did your attraction for traveling start?
I fell in love with Europe upon first setting down in 2005 in the Eternal City of Rome. On this first journey, I traveled throughout Rome, hopped onboard a train to Florence and then embarked on an overnight train to the City of Light, Paris, France! I spent a few days or more in each of these three cities and experienced everything I could in the little time I had! And boy, was it worth it.
Currently you are very busy with eurotravelogue, when did you start these activities?EuroTravelogue was founded in March 2011, however, I began travel blogging in 2007 with my very first site, [chuckle] It’s very basic and contained articles from my first journey I desribed above. From that point on, I fell in love with writing and the rest is history.
What is your favorite country?
This is a tough question to answer because I have loved every country I have visited, but if I have to choose one, right now it would be Italy! I can’t get enough of the hilltop towns, ancient architecture, scenic wonders of Tuscany and of course, the food!
Which means of transport do you like the most and which one you dislike? I am very curious about that
Without a doubt, train travel is my favorite, especially the overnight train I took from Florence to Paris. It turned out to be such an unexpected adventure and throughout the journey, I couldn’t help my childlike enthusiam from beaming as we rocked and rolled along the rails past breathtaking landscapes, towering Alpine mountain peaks, emerging from tunnels to some of the most spectacular vistas I have ever seen.
You traveled around Europe like a man in love, what was your most striking moment?
You hit the nail on the head with that statement my friend, and I just may borrow it for my site! I am a man in love, in love with Europe–the people, the cities, the history, the landscapes–among all that there is to see and do!
Are there differences between American and European travelers?
I think the only difference between American and European travelers is the matter of preference for final destination. Regardless of where our travels take us, we all share the love of travel for travel itself–to explore new places, meet new people, make new memories; all the while we revel in each of the moments along the way and seize the day, every day of our journey.
You talk a lot on Renaissance art. What  do like like the most about it?
My passion for Renaissance art began in college, with my art history studies. I had the good fortune of being taught by passionate professors whose love of art and experiencing art abroad, was brought to life in every lecture. It was during my very first class when we studied Michelangelo and Raphael and from that moment on, I knew a new love was born and a fire ignited within to see and experience all of the art we learned about. And, I have experienced a great deal of it. When I arrived at Florence for the very first time and Rome as well, my passion reawakened never to dim again. I seek out art discoveries on every journey and you can read more about those experiences in our ArtSmart Roundtable: a company of fellow bloggers whose passion for art and travel runs as deep as mine.
With whom would you like to travel one time and why?
I would love to travel with Rick Steves because he shares my passion and love for Europe. Plus, he’s traveled to just about every city and country throughout.
On food, which food do you like and which you would never eat?
Love, love, love Italian food, all of it!  But I think the French bake the best bread in the world and I prefer their pastries as well. As far as food, I like to try everything once but being not much a meat eater, I don’t explore much of that. Give me pasta, fish, bread filled with tomatoes and mozzarella, and I am good to go.
Which wines do you like?
Love all whites, dry whites from Pinot Grigio, Chardonnay, Liebfraumilch, Pinot Gris and some Reislings from Alsace as long as they are not too sweet. For reds, I love a hardy cabernet sauvignon as well! Not much into Merlot but love a good Pinot Gris. As for champagne, extra-dry and brut tops my list.
Can you tell me something about your “travelprint.” Are you a conscious traveler?
In all of my travels, I endeavor to minimize my carbon footprint as much as possible–from recycling my towels and linens to reduce energy consumption and seeking out the most energy-efficient modes of transport such as train and hybrid cars when available. We all need to care for our mother Gaia!
What else do you want to tell us? Do not be shy
All I can say is that my passion for Europe is a flame that burns bright, an eternal flame of my love to explore this fascinating continent and experience all that I can before I depart this wonderful world in which we live!
 foto Jeff visited North Holland
The recipe

Every traveler knows, that part of the journey is smelling the scents of a country, eating local food, that is prepared with love. Drinking the wines. Jeff will have savoured a lot of different dishes around Europe. Herring from the Low Countries, Alsatian choucroute, Bavarian sausages and pretzels and the fully Mediterranean kitchen of his beloved Tuscany. Jeff longs for the Extra Virgin Olive Oil of Bramasole, full of sun. For Jeff I’d make a fish stew with a savoury tomato sauce, topped with gremolata, an Italian mix of chopped parsley, garlic and lemon zest.
To pair this dish, I suggest a white Rhône wine, e.g. a wine from  Chusclan Laudun, a blend often made of grenache blanc, marsanne et rousanne. A white wine with a fruity and crisp character.Ingredients 4 persons:4 pieces of cod or another white meat fish (about 1/2 lb or 225 g each)
2 onions
1 big carrot
3 celery sticks
4 cloves of garlic
zest of 1 lemon
1 can of chopped tomatoes
1tbs of fineley chopped rosemary
2 tbs flour
1 red chilipepper
a bunch of parsley
pepper and salt
olive oil to fry
1 glass of dry white wine


Mix two tablespoons of flour with pepper and salt. Gently get the fish through  the flour. In a big pan you preheat some oil and fry the fish until lightly brown. Get the pieces of cod out and put aside for a while. (under some aluminium foil to keep it warm)  Cut the carrot, onions, celery, chili and 2 garlic cloves in very fine dices. Put some oil in the pan and start to fry these so called odori till light brown. Add the glass of white wine, the chopped tomatoes, a pinch of lemon zest and the rosemary. Leave to simmer for about 20 minutes. Season with some extra salt and pepper. Meanwhile chop the other two cloves of garlic, the parsley very finely. Put in a bowl and add the rest of the lemon’s zest. That will be the gremolata on top. Put the cod back in the pan and let the fish warm for another 10 minutes. Serve each piece of cod on a big plate, with some sauce and on top the gremolata. As a side dish I suggest a bowl of spaghetti with a good splash of olive oil.

Tarte aux pommes pur beurre


foto: benzinepompboekje uit Caen

Ik ben dol op regionale kookboekjes, die je voor een habbekrats bij benzinestations of  hypermarchés koopt in Frankrijk. Deze boekjes hebben mij al heel wat kennis verschaft. Altijd handig als naslagwerk. Of het nu gaat om het meesterwerk “La cuisine des vignerons de France”, waardoor ik op het idee kwam om een hartige cake te bakken voor een wandeling door de Mâconnais.. Of het werkje op de foto: “La cuisine Normande” Vol met receptjes uit deze regio, voorzien van  mooie technicolor foto’s Ja er is heel wat veranderd sedert het digitale tijdperk zijn intrede deed. Vandaag een recept voor mijn tarte aux pommes pur beurre.Vele malen hebben mijn volgers op Facebook deze taart voorbij zien komen. Ik noem het de zondagmiddag folie. Een taart bakken met appel, veel boter en Calvados. (of andere drank) Heel simpel gewoon in een stenen bak en hem dan oppeuzelen met crème fraîche. Lang leve de calorieën.We drinken er een volle stevige dessert wijn bij, zoals een Moscatel de Setubal uit Portugal. Zoet en bruin. Of toch een trou Normand, het kleine “tussendoor” glaasje Calvados.


300 g bloem gezeefd
125 g lichte basterdsuiker
snufje zout
200 g koude boter
boter om schaal in te vetten
20 g extra boter
2 eidooiers
1 kg stevige appels
1 glas calvados
2 el suiker
3 el abrikozenjam


Maak met messen een deeg van de bloem, koude boter, suiker, snufje zout en één eidooier. Kneed het geheel goed door en laat even rusten. Vet een aardewerk ovenschaal in en bestrooi met wat bloem.
Rol het deeg uit op een met bloem bestoven plank. Bekleed de binnenkant van de schaal met een lap deeg. Besmeer de bodem met de abrikozenjam.
Schil de appels en bestrooi met twee eetlepels suiker. Verhit 20 g boter in een pan en bak hierin de appels. Voeg de Calvados toe en laat kort karameliseren.
Giet het gebakken appels en de Calvados jus in de schaal en dek het geheel af met een lap deeg. Maak een kleine inkeping om vocht te laten ontsnappen. Smeer de taart in met een geklopte eidooier. Bak het geheel af  in 45 minuten op 180 graden.

Pot au feu, stoofpot met kip


foto Venez voir dans ma cuisine!

Zuidelijke Bourgogne, het Romaanse land, waar zich één van mijn verhalen afspeelt. Het verhaal van Madeleine Bru, de mooiste kippenhoedster uit de Bresse bourguignonne. Een hittepetit. Alle mannen van de markt kwamen op maandag naar haar kijken. Wie was nu eigenlijk de attractie in Louhans? Madeleine of het gevogelte? Madeleine maakte ook potten vol confit en kipgerechten, die ze exporteerde naar Parijs. De rest is historie en een sprookje….
Wat geen fabel is, is een degelijke pot au feu, een pan vol gegaard vlees, groenten en bouillon, om op krachten te komen. Want het is hard werken met deze temperaturen in de wijngaarden rond Mâcon. Er hangt nog steeds de kenmerkende mist van de rivier de Saõne in het dal, wat rijp tussen de net gesnoeide wijnranken. Dus een stevige warme pot au feu bij het houtvuur in het keukentje gaat er altijd in. Daar kan Raphaël, de fictieve lover van Madeleine Bru alles over vertellen.
En hoe dit verhaaltje afloopt? Nou gewoon met een lekkere volle buik, een warme blos op de wangen…
We drinken er een Mâcon-Chardonnay la presse silencieuse bij van Talmard uit Uchizy. Een wijn van oude wijnstokken geconcentreerd en rijk. En in dit geval staat Chardonnay zowel voor de druivensoort als de dorpsnaam en dat is geen fictie.

Nodig 4 personen:

1 hele kip in stukken
1 winterwortel
2 rode uien
3 knoflook tenen
1 1/2 liter kippenbouillon (van blokje)
4 aardappels
2 preien
1/2 selderijknol
1/2 koolraap
peper en zout
peterselie gehakt
2 tl tijm
3 laurierblaadjes
1 el  Dijon mosterd
1/2 fles witte wijn


Snijd de poten en vleugels van de kip af. Breek poten in tweeën. Haal filets van de bovenkant af en snijd in gelijke stukken. Let op dat vel en een stukje bot aan filets blijven zitten. Bewaar de rest van het karkas om bouillon extra kracht te geven. Maak een kippenbouillon van een blokje en laat het karkas meetrekken.  Snijd alle groenten in gelijke stukken. De wortel, selderijknol, aardappel, koolraap en prei. Snijd de ui in ringen en snijd de knoflooktenen fijn.
Wentel de kipdelen door de bloem. Verhit de boter met wat olie en bak de kip rondom bruin. Zet daarna apart onder folie. Verhit wat extra boter en fruit de uien aan. Voeg daarna één voor een de groenten toe en roer. Als alles goed warm is kunnen de kipdelen weer in de pan. Voeg de bouillon, de wijn en een schep mosterd toe. Kruiden erbij en laat het geheel op een heel laag vuur stoven totdat alle ingrediënten mooi gaar zijn. Serveer het vlees en de groentes in een diep bord met de bouillon.

NB lees de avonturen van Madeleine Bru op Gereons verhalen

Salade pissenlit, paardenbloem salade


 foto voorjaar in de Bourgogne

Italiaans koken met Antoinette stelde deze week op Facebook de vraag, of je ook over minder gangbare gerechten en producten zou bloggen. De antwoorden op haar vraag varieerden van “Ja natuurlijk!” tot “Nee, dat is niets voor mijn lezers” Ik vind het wel een uitdaging, ander vlees dan bij de supermarkt in Nederland ligt of  om andere groente uit te proberen. In andere landen om ons heen wordt nog heel wat af verzameld en geplukt langs de weg. Binnenkort is het weer lente en komen de verse blaadjes en bloemen van de paardenbloem weer op. Paardenbloem blaadjes smaken licht bitter, de bloemen milder. In de Morvan wordt van de gele bloemen ook een zoete gelei gemaakt voor op brood. Paardenbloemblad is heerlijk door de salade, net als zelfgezaaide snijbiet in allerlei kleuren. Vandaag een salade uit Lotharingen, salade pissenlit, een paardenbloem salade met warme aardappels. Voor het gemak maak ik gebruik van  rucola, een verwant van de paardenbloem. Is het ook de wat minder avontuurlijke lezers te behappen. Bij deze salade raad ik een Riesling uit de Moezelstreek aan.

Nodig 4 personen:

400 g krieltjes
200 g rucola
100 g spekblokjes
1 sjalotje
gehakte bieslook
1 teen knoflook
1 el grove mosterd
witte wijn azijn


Was de krieltjes en kook ze gaar in hun schil. Was de rucola en laat uitlekken. Verhit de olie en bak de gerookte spekblokjes uit met het sjalotje en de knoflook. Snijd de nog warme krieltjes doormidden en meng deze met de rucola en bieslook. Schep de spekblokjes over de salade. Blus het spekvet met wat witte wijnazijn en voeg een schep grove mosterd toe. Giet de warme dressing over de salade. Serveer direct met een stuk knapperig stokbrood.

Lyon, dimanche des bugnes.

 foto “Cuisine du Terroir” uit 1987

Ik heb ter inspiratie “Cuisine du Terroir, the lost domain of French cooking” weer te voorschijn gehaald. Ik heb dit boek al sinds mijn studietijd.(en dat is al een tijdje geleden) en het staat nog steeds prominent in mijn keukentje. Het boek is een bloemlezing van alle streekgerechten uit Frankrijk. Gebracht per regio. Niet de regio’s of departements, zoals wij die heden ten dage kennen. Nee, het kookboek is gebaseerd op culinaire regio’s en tradities van de perfecte zeshoek. Zo lees je recepten uit Artesië, de Berry, het graafschap Nice en zo verder. De recepten zijn vergaard in hun eigen streek door meesterkoks uit geheel Frankrijk.
Vandaag is het “le dimanche des bugnes”, de eerste zondag van de vastentijd. Bugnes of te wel gefrituurde reepjes deeg met citroenschil zijn een klassieker uit de keuken van Lyon.  Deze lekkernij wordt traditioneel gemaakt op deze zondag, maar velen vinden het zo lekker, dat de bugnes Lyonnaises ook op andere dagen van het jaar verkrijgbaar zijn. Ze liggen bij veel bakkers in de stad. De wijn die bij deze zondagse traktatie hoort is een crémant de Bourgogne, het liefst een blanc de noirs. Een sprankelende bubbelwijn gemaakt van de pinot noir druif.


schil van halve citroen
500 g bloem
6 eieren
90 suiker
100 g zachte boter
2 tl rum
1/2 tl zout
olie om te frituren


Schil de citroen en kook de schil kort in heet water. Laat afkoelen en hak fijn. Doe de bloem in een kom, breek de eieren erboven. Voeg de zachte boter, 1/2 tl zout, suiker, rum en citroenrasp toe. Maak een stevig deeg van alle ingrediënten. Bestrooi een plank met wat bloem en kneed het deeg goed door. Zet het deeg daarna 2 uur in de ijskast. Rol het deeg uit op een met bloem bestoven plank en maak er dunne repen van. Verhit in een pan de olie en frituur de repen deeg beetje bij beetje. Keer ze halverwege om. Als de bugnes goudbruin en gaar zijn, schep je ze op keukenpapier. Ga zo door tot alle repen gefrituurd zijn. Serveer direct bestrooid met poedersuiker.

bron: Cuisine du Terroir, the lost domain of French cooking ISBN 0-9512121-0-9

Aswoensdag, pasta met groenten


foto: koepel Sint Janskathedraal Den Bosch

Het is woensdag, Aswoensdag. De feestneuzen worden opgeborgen in de zuidelijke provincies. En er heerst weer midwinterse stilte na drie dagen dolle boel. Natuurlijk gaat een enkele die hard nog haring happen. Maar het is vooral de start van een nieuw begin. “Memento, homo, quod pulvis es, et in pulverem reverteris”  Stof zijt gij, mens en tot stof zult gij wederkeren. Het begin van de vastentijd. Op deze dag werd er voorheen geen vlees gegeten. Ik kan me dat nog goed herinneren. Eigenlijk niet zo raar na een winter vol varkensvet, vlees en stevige kost. In wezen is de vastentijd een opmaat naar de komende lente. Een verandering van spijs, lichter eten, nu de dagen weer gaan lengen. Tegenwoordig hoef je daarvoor geen religieuze motieven te hebben. Een dagje zonder vlees is goed voor iedereen. Vandaag een pasta met groente. Erbij drinken we natuurlijk wel een glas wijn, een witte verdicchio uit de Marken.

Nodig 4 personen:

1 courgette
1 winterwortel
1 rode peper
1 rode ui
1 potje kapucijners
2 tenen knoflook
2 el kappers
3 el boter
100 g gruyère
400 g spaghetti
gehakte peterselie
peper en zout


Snijd de wortel en courgette in kleine blokjes. Snipper de rode ui. Hak de knoflook fijn. Snijd de peper in ringetjes. Let op dat je de zaadlijsten verwijdert. Laat de kapucijners uitlekken. Verhit wat olie in de pan en fruit de ui, peper en knoflook. Voeg de wortel en courgette toe en laat zachtjes garen. (voeg eventueel wat water toe)  Kook de spaghetti al dente. Voeg de kapucijners en kappers toe aan de warme groente. Giet de pasta af en bewaar wat kookvocht. Meng de pasta en de groenten door elkaar. Breng op smaak met wat peper en zout. Serveer de spaghetti direct op een bord met een klontje boter en wat geraspte gruyère. Bestrooi met wat gehakte peterselie.

ps met dank aan wikipedia voor de Latijnse quote



foto de oude Casa 400 (van internet)

Vandaag zie ik ze allemaal weer voor een reünie, mijn makkers uit Casa 400, waar ik 25 jaar geleden woonde als student. Vorig jaar meldde zich ineens Fleur  uit Noord Holland. Zij runt tegenwoordig, na een lange carrière in het bankwezen, een bed en breakfast. Na wat telefonisch heen en weren bedachten we samen, dat het  leuk zou zijn alle bewoners van afdeling 3A op te sporen en een reünie te organiseren. Dat had nog wat voeten in de aarde.Sommigen waren makkelijk te vinden, zoals Joris en zijn vrouw Piene, die in Laren wonen. Joris en Piene zijn een stel dat elkaar leerde kennen in Casa 400.
Anderen bleken moeilijker te lokaliseren, zoals Dimph, die we uiteindelijk vonden in het Duitse land, waar zij tegenwoordig in de zorg werkt. Pieter vonden we in de tunnel van de Noord Zuid lijn, waar hij archeologisch onderzoek doet. Bart bleek in Den Bosch te wonen en werkt in de agri food business, na vele omzwervingen in China en Rusland. Syl woont in Schoorl en is wiskundelerares. Roeland is in de ICT branche terecht gekomen (en werkt hier om de hoek in West, kwam ik achter) en Hans in de wereld van de loopbanen. Gereon hoef ik gelukkig niet te vertellen, dat staat breeduit op deze blog. Een aantal konden we niet meer terugvinden of konden uiteindelijk niet komen vandaag. Jammer. Maar met deze club hebben we genoeg stof voor mooie gesprekken.
Joris en Piene zijn de gastheer en gastvrouw. Om de kelen te smeren verzorg ik een mini wijnproeverij. De anderen koken all time favorites uit de keuken van afdeling 3A. Wraps, gamba’s a la pil pil, rundvlees met rijst, salade en vis met aardappelpuree. Het dessert blijft nog een verrassing liet Bart weten.
Ik heb vijf wijnen uitgekozen, voor ieder wat wils: een witte Verdicchio uit de Marken, een witte Mâcon vieilles vignes uit Prissé, een biologische Chianti van fattoria la Vialla, een Juliénas van domaine la Rizolière en als klapstuk een Valpolicella ripasso uit Sirmione aan het Gardameer. Een proeverijtje met vele smaken, passend bij alle herinneringen.
Geen recept vandaag, ik laat me verrassen door mijn makkers, komt helemaal goed. Daar zorgen de gesprekken, gerechten en goede wijnen wel voor.

foto het nieuwe Casa 400 (internet)

Noot bij deze blog: De namen van mijn makkers zijn om privacyredenen gefingeerd en elke gelijkenis berust op puur toeval.

Ook als niet student is het goed vertoeven in het mooie en moderne hotel aan de Ringdijkstraat in Amsterdam

ACBM uitleg

 foto: taartjes in Tournus

In de herfst van 2012 viel bij mij het kwartje. De foodblogevents werden zoeter, niet zotter. Troostende desserts vlogen voorbij. Ik zag blauwe stoofperen in een kookboek. Overal heel veel roze pakken cupcakemix, stapels artificieel gekleurde fondant. En veel gefröbel met eten. Het was allemaal heel psychedelisch. In mijn hoofd vormden zich de letters ACBM. Nu in februari is het tijd hiermee aan de slag te gaan. Met de Anti Cupcake Behavior Movement. Een beweging als zovelen. Een beweging, die probeert te doorgronden waarom zoetigheid zo een ontzettende aantrekkingskracht heeft? Waarom er in een kookboek blauwe stoofperen staan, laat staan de blauw gekleurde pasta? Wat voegt dit toe?
Voordat ik het commentaar krijg anderen te diskwalificeren, wil ik ACBM uitleggen. Het gaat me niet om cupcakes an sich, noch om andere zoetigheden. Dat moet iedereen voor zichzelf weten. Een taartje op zijn tijd is heerlijk. En als dat je voldoening geeft, prima!  Dat is dan jouw ding. Ik houd ook van taartjes bij tijd en wijle.. Bij de ACBM gaat het om de origine en de eerlijkheid van een gerecht of product. Dat het niet gemaakt uit pakjes en zakjes vol suikers en kleurstoffen. En dan met een hoop gefröbel tot iets gemaakt wordt. Lagen kleurig fondant waar ik alleen maar van kan vermoeden, dat de kleur geen natuurlijke is.
De B van behavior is daarom het belangrijkst. In de queeste naar zoet, zoeter, zoetst laat de moderne mens zich graag verleiden door producenten, die zich als dokter vermommen. Een Duitse dokter die jonge kinderen al verlokt tot fröbelen met zoet. Met cupcake wedstrijden. Ongecensureerd. Aangeleerde smaak, want suikers zijn verslavend.
De ACBM is in die zin een uitdaging, een betoog voor mooi zoet, zoals het prachtige gebak bij Opéra Prima in de Kinkerstraat, de mignardises van patisserie Kuyt in de Utrechtsestraat of de bomboni van Puccini in de Staalstraat. Zo kan ik nog wel even doorgaan. ACBM is ook een uitdaging om eten eruit te laten zien zoals bedoeld is. Niet met kleurtjes voor het effect of plaatje. Terug naar af, zonder meteen te vervallen in dogmatisme. Dat is ACBM. Ik ga er de komende tijd nog op broeden. Mocht iemand anders nog ideeën hebben of iets willen toevoegen, behalve kleurstof, be my guest!

La Loren revisted

maandag 28 januari 2013

La Loren revisted

Revisited voor het foodblogevent uit Ricordi e ricette, kipfilet alla pizzaiola.

In 1999 was ik in Rome om stage te lopen bij de Banca d’Italia. In die tijd zat het eet- en drinkgen ook al stevig verankerd in mij. Ik zag op televisie een programma met Sophia Loren, die daar haar nieuwste kookboek, Ricordi e ricette, lanceerde. Ja want zo gaat dat in Italië. Je kon er niet aan ontkomen dat er een nieuw boek van La Loren verscheen. Daags erna lagen de boekhandels vol met dit kookboek. Dit was nu het souvenir dat ik mee zou nemen naar huis. Ik heb dit kookboek nog steeds en vind de Napolitaanse gerechten een lust voor het oog. Voor het foodblogevent van januari 2013 een recept geïnspireerd op dit boek, kipfilet a la pizzaiola. Mijn toevoeging aan de saus is een Spaanse peper om de saus iets pittiger te maken. Mijn wijnhint erbij is een Ciro, deze rode wijn wordt in de streek Calabrië gemaakt en is één van de oudste nog steeds gemaakte wijnen ter wereld. Onder andere wordt deze wijn gemaakt van de inheemse gallipoli druif. Een Zuid Italiaanse wijn vol fruit en stevige tonen voor bij de pittige tomatensaus.

Nodig voor 4 personen:

500 g kipfilet platgemept
500 g gepelde tomaten (vers) of uit blik zonder pitjes
1 tl oregano gedroogd
1 bosje gehakte peterselie
2 knoflooktenen in plakjes
1 Spaans pepertje zonder zaadjes fijn gesneden


Verhit in een grote pan de olie en bak hierin de met peper en zout bestrooide en platgemepte filets en de plakjes knoflook kort aan, zo’n 2 minuten per kant. Let op dat het vlees niet te droog wordt. Haal het vlees uit de pan en houd het warm onder folie in de oven. Bak in de vleesjus snel de fijngehakte Spaanse peper aan, voeg de tomaten, oregano en peterselie toe en laat 15 minuten sudderen. Doe de kipfilet in de saus en verwarm even mee. Eventueel nog wat peper en zout toevoegen. Garneer met nog wat verse peterselie
Serveer de Pollo alla pizzaiola met wat spaghetti. (overigens zijn er mensen die hiervan gruwen) Aardappels mogen dus ook.

Bron: Editore Gremese. ISBN 88-7742-386-2